Αγαπητέ αναγνώστη…

Κλεμμένες Λιακάδες (Άποψη)
July 11, 2019
Το δικό μας σινεμά
July 17, 2019

Σαν ήμουνα παιδί έβλεπα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας που έχτιζαν τον κόσμο του μέλλοντος στη σκέψη μας. Με μάγευε και με τρόμαζε συγχρόνως το μέλλον μιας κοινωνίας όπου οι άνθρωποι θα έδιναν τον πρωτεύοντα ρόλο τους στα ρομπότ. Έκλεινα τα μάτια και προσπαθούσα να σκεφτώ πώς θα ήταν αυτή η εποχή κι αν θα μου άρεσε ή δεν θα μου άρεσε να ζω σ’ έναν τέτοιο κόσμο.

Όταν με ζόριζαν οι σκέψεις, αν ήταν μεσημέρι έπαιρνα ένα βιβλίο γιανα διαβάσω κι αν ήταν απόγευμα έβγαινα έξω και έτρεχα στις αλάνες. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που ήμουνα παιδί. Δεν ξέχασα ποτέ τη μυρωδιά ελευθερίας που είχε ο κόσμος μου σαν έτρεχα είτε μέσα στις σελίδες των βιβλίων είτε στα παιχνίδια στις αλάνες της γειτονιάς. Σήμερα αλάνες δεν υπάρχουν.

Ούτε γειτονιές. Και τα παιδιά τρέχουν πια σερφάροντας στα αμέτρητα κανάλια του διαδικτύου. Βέβαια, βιβλία υπάρχουν. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε μάλιστα ακόμη και για εκδοτικό οργασμό. Τα παιδιά όμως δεν διαβάζουν. Κι αν αυτό δεν το προσπεράσουμε λέγοντας απλώς «σημάδι των καιρών» και σταθούμε με περίσκεψη στην παραδοχή αυτή, δεν απέχουμε πολύ από μια καινούρια ταινία επιστημονικής φαντασίας.

Θα έρθουν καιροί που δεν θα υπάρχει ούτε ένας αναγνώστης. Τα παιδιά μας δεν αγαπούν τα λογοτεχνικά βιβλία, γίνονται έφηβοι και δεν μπορούν να σου μιλήσουν για κανένα βιβλίο, αφού δεν διάβασαν ποτέ. Αποφοιτούν από τα Πανεπιστήμια και δεν έχουν πιάσει στα χέρια τους κανέναμυθιστόρημα κι αν το έχουν κάνει κάποιες φορές, στη μνήμη τους ήταν αγγαρεία.

Κι ο χρόνος περνάει και μας προσπερνάει, οι ηλικιωμένοι φεύγουν απ’ τη ζωή, οιμεσήλικες γίνονται ηλικιωμένοι κι οι νέοι που δεν διάβασαν ποτέ μεσήλικες. Κι ο χρόνος ρέει κι οι άνθρωποι μεγαλώνουν και φεύγουν και έρχονται άλλοι νεώτεροι που κι εκείνοι δεν διαβάζουν –κάποιοι μάλιστα από αυτούς στο μέλλον δεν θα έχουν πιάσει ποτέ στα χέρια τους λογοτεχνικό βιβλίο.

Επιστημονική φαντασία, επομένως, η εποχή που δεν θα διαβάζει κανείς ή πραγματικότητα; Άραγε, πόσο απέχουμε από τηνεποχή που θα υπάρξει ο τελευταίος αναγνώστης λογοτεχνικού βιβλίου της ανθρωπότητας; Αυτή τη σκέψη, αυτόν τον προβληματισμό, αυτή τη θλίψη, αυτά θέλω ναμοιραστώ μαζί σου, αγαπητέ αναγνώστη.

Το να μιλήσω για το βιβλίο μου με στόχονα σε πείσω να το διαβάσεις, δεν έχει νόημα. Μπορείς να διαβάσεις και πολλά πολλά άλλα. Το ζητούμενο εδώ είναι άλλο. Αν ο πνευματικός πολιτισμός είχε φωνή, θα ακούγαμε τις κραυγές του Ομήρου ματωμένες. Ο θάνατος του λογοτεχνικού βιβλίου,
θα επιφέρει οριστικό χαμό στον πνευματικό πολιτισμό. Ξέρω πως αγαπάς ταβιβλία, γι’ αυτό και σου μιλώ άλλωστε. Αν θέλεις και συ λοιπόν να μείνει η εποχήπου δεν θα διαβάζει κανείς στο πεδίο της επιστημονικής φαντασίας, δώσε την προσωπική σου μάχη να έρθουν οι νέοι πιο κοντά στο βιβλίο. Γονείς, δάσκαλοι,συγγραφείς, αναγνώστες ας μη μένουμε αδρανείς απέναντι σ’ αυτή την πραγματικότητα.

Με μαθηματική ακρίβεια το λογοτεχνικό βιβλίο θα οδηγηθεί στη σταύρωσή του χωρίς κανέναν αναγνώστη και δεν μας επιτρέπεται να νίβουμε τα χέρια μας σαν τον Πόντιο Πιλάτο. Ο καθένας μας ανάλογα με τον ρόλο που έχει, μετη θέση και τις δυνατότητές του θα πρέπει να αντιπαλέψει την εποχή που σκοτώνει την καλλιέργεια της φαντασίας και της συναισθηματικής αντίληψης που καλλιεργείτο λογοτεχνικό βιβλίο. Το διάβασμα είναι σαν το σπόρο, αγαπητέ αναγνώστη. Έχεις μια γλάστρα καιφυτεύεις έναν σπόρο κι ανθίζει ένα λουλούδι.

Αν ο σπόρος είναι καλός, τα λουλούδιαθα πολλαπλασιαστούν και θα γίνουν καλύτερα. Ένας σπόρος είναι κι ένα βιβλίο. Κιόσοι διαβάζουμε, τον σπόρο αυτόν τον έχουμε στο χέρι μας. Αν δεν τον μεταφυτέψουμε, τα λουλούδια της λογοτεχνίας θα γίνουν μουσειακό είδος