ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗ ΓΙΑ ΣΕΝΑ. (ΑΝΑΡΜΟΣΤΟ ΕΣΤΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΒΑΡΔΑΚΗ) …..τολμάς να το διαβάσεις;

Το δικό μας σινεμά
July 17, 2019
Χρύσα Λυκούδη- Συνέντευξη
July 20, 2019
Ρέθυμνο,

3 Ιουλίου 2019

Είναι τόσα εκείνα που θέλω να πω, μα κάθε που κοιτάζω προς τα πίσω όλα θολώνουν. Μια παράξενη υγρασία τα σκεπάζει, ένας νοτισμένος αέρας, μια αχλή. Ίσως δεν είναι τόσο εύκολο τελικά να βρεις τα λόγια...

Όσα ένοιωσα, όσα νοιώσαμε δεν χωρούν στην λέξη, δεν χωρούν στην πρόταση, δεν χωρούν πουθενά. Ψάχνω το σημείο στίξης, την τελεία που θα εμποδίσει το παρακάτω... το φρένο στις εξελίξεις -εκείνο που δεν κατάφερα να βάλω εγώ-.

Μια τόση δα τελεία... ήθελα μόνο. Καταλαβαίνεις; Μια τελεία όσο ήταν ακόμη νωρίς. Δεν την έβαλα... ντρέπομαι... μα δεν την έβαλα. Παρασύρθηκα, αφέθηκα στη δίνη μιας ιστορίας που σακάτεψε τη δική μου.

"Η σχέση σας ήταν ανάρμοστη" βιάστηκαν όλοι να μου πουν. Ακόμη κι εσύ που διαβάζεις τώρα τούτο το γράμμα. Ανάρμοστη... γελάω πικρά. Καμιά αγάπη ποτέ να μην κριθεί. Καμιά αγάπη ποτέ να μην ξεπέσει.

Τα γεγονότα μας καθόριζαν και εμείς γυρνούσαμε γύρω από τον άξονα τους. Ζάλη... πάντα θα θυμάμαι αυτή τη ζάλη. Ψάχναμε την τέλεια περιστροφή, ορίζαμε το όλον και το ελλειπτικό. Λοξοδρομήσαμε σε όλα τα συμβατικά αθωωμένα, λοβοτομήσαμε τα γραμμένα.

Καταλαβαίνεις; Να μην ξεπέσει η αγάπη... αυτό ήθελα μόνο. Να μην χρειαστεί ποτέ την άφεση κανενός. Δεν ήθελα άφεση, καταλαβαίνεις; Της αγάπης τέτοια λέξη δεν της πρέπει. Άραγε τώρα που διαβάζεις τούτες τις λέξεις, τί σκέφτεσαι; Τί θυμάσαι; Δεν μπορεί... κάποια στιγμή ίσως ένοιωσες το ίδιο. Κάποτε σου μίλησα για μιαν άλλη ελευθερία... για να τη νιώσεις πρέπει να σταθείς εκεί... στο ξαλάφρωμα του λάθους, στο παρά ένα... της συνέπειας.

Πλάι μου έχω μια κούπα καφέ και ένα γεμάτο τασάκι. Ξέρεις ακόμη νιώθω τούτη τη ζάλη... νομίζω πως στροβιλιζόμαστε ακόμη σε εκείνη τη δίνη. Ατενίζω τα ένοχα και τα αθωωμένα, τις σωστές και τις λάθος εκδοχές, τις τερατογενέσεις της μοίρας, την άρρωστη μήτρα της ηθικής μας. Ατενίζω το τέλος μας... και την αμείλικτη τελεία... Τούτο το γράμμα να το κάψεις. Μπορεί και να θέλω να με ξεχάσεις, μπορεί και να θέλω να με θυμάσαι για πάντα. Πάντως τούτο το γράμμα να το κάψεις!

Ακούς; Δεν ήθελα πολλά... αλήθεια... ένα μόνο με ένοιαζε... να μην ξεπέσει η αγάπη.

Με αγάπη, Έλλη