Επιστροφή…

Έφη από το Ευτυχία
March 18, 2019
Mια μικρή παρακίνηση!
March 18, 2019

H κουβέντα με το Ραφαήλ Τσακίρη τον νικητή του Hell's kitchen , με έκανε να νιώσω πως η ζωή είναι κάτι περισσότερο από εφήμερη λάμψη. Πως τα όνειρα σου φανερώνονται όχι σαν τα κυνηγάς (γιατί έτσι νιώθουν κυνηγημένα)μα μόνο σαν πιστέψεις σε αυτά... Ο Ραφαήλ θα μπορούσε να μείνει κάλλιστα στην Αθήνα και να κάνει εκεί μια σπουδαία καριέρα με όλα τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του , μα επέλεξε να επιστρέψει στο νησί και στην οικογένεια του . Στην Ρόδο πια , δημιουργεί δίπλα στην θάλασσα , στο πλωτό εστιατόριο ΚΟΝΤΙΚΙ και μας εξομολογείται πως για αυτόν ο τόπος του , ειδικά μετά την νίκη του στο τηλεοπτικό show με τον Εκτορα Μποτρίνι ...έγινε για αυτόν ανάγκη! Ανάγκη επιστροφής!

Η ενέργεια του νησιού, ο ήλιος και η θάλασσα τον κάνουν αυτή την στιγμή να δημιουργεί τα πιο όμορφα πιάτα της ζωής του. Πιστεύει ότι η Ρόδος αδικείται σαν προορισμός ειδικά από τους ίδιους τους Έλληνες και αυτό τον πληγώνει.

«Θα μπορούσαμε να είμαστε πέρα από ένας κοσμοπολίτικος προορισμός και ένας γαστρονομικός προορισμός! Τα έχουμε όλα...» μου λέει πικραμένος.

«Εσύ είσαι καλά τώρα που επέστρεψες στην Ρόδο ;Τα έχεις όλα;» Τον ρωτάω. Γελάει. . «Κανένας σεφ δεν είναι 100% καλά, στα μυαλά του ειδικά , μου απαντά. Τα έχω όλα μα καλά δεν θα είμαι ποτέ και ευτυχώς για αυτό ! Για σκέψου....Την ώρα που όλοι διασκεδάζουν , τρώνε πίνουν , αλλάζουν χρονιά , ο σεφ επιλέγει μια μοναχική ζωή ανάμεσα σε φωτιές, καυτό λάδι και τον ήχο του νερού που βράζει... Για μένα οι ήχοι αυτοί είναι αρμονία! Είναι μουσική σύνθεση!»

«Τι άλλο είναι Ραφαήλ; Τι άλλο βάζεις στα πιάτα σου;»

Μου μιλά σαν καλλιτέχνης δημιουργός και ρουφάω κάθε του λέξη σαν να με κερνά το πιο ακριβό του... Πιάτο!

Αγάπη , πάθος και πολύ σεβασμό, απαντά.» Τον πιστεύω...Το βλέμμα του είναι ταπεινό και γεμάτο ήλιο και θάλασσα!

«Χαίρομαι που δουλεύω εδώ» μου λέει σαν να καταλαβαίνει τι σκέφτομαι... «Η θάλασσα , το νερό γενικά είναι ενέργεια! Σαν ήμουν πιτσιρίκι περνούσα από εδώ με την μάνα μου... Έβλεπα το ΚΟΝΤΙΚΙ και έλεγα μέσα μου.Μια μέρα θα δουλεύω εδώ!! 15 χρόνια μετά αν με ρωτάς για αυτό γύρισα... Γιατί το είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου. Γιατί το θυμόμουν τις ώρες της μοναξιάς μου στην Αθήνα. Ο Μποτρίνι ήταν πολύ σημαντικός για εμένα. Αυτός με έκανε σεφ. Ζούμε σε μια εποχή που όλοι πιστεύουν πως γίνεσαι σεφ αν είσαι νοστιμούλης σαν τα νόστιμα φαγητά σου και αν έχεις πολλά tattoo. Έχω κι εγώ tattoo, αλλά έχω κυρίως αγάπη μέσα μου και ταπεινότητα για αυτό που επέλεξα να κάνω. Πρέπει να νιώθεις συνεχώς μαθητής. Να ακούς, να παρατηρείς τα πάντα. Η μαγειρική δεν είναι μόδα, είναι τέχνη. Με ένα καλό πιάτο , χαλαρώνεις, ερωτεύεσαι , χαμογελάς , εμπνέεσαι!!»

Ο Ραφαήλ κοιτά έξω ...Το βλέμμα του κάπου χάνεται ανάμεσα σε ήλιο και κύμα.

Χαμογελά σαν άνθρωπος που κράτησε τον λόγο του. Επέστρεψε. Εκεί που άνηκε από πάντα. Στην Ρόδο του! Γιατί τελικά στον κόσμο αυτό θα υπάρχουν πάντα πολεμιστές του φωτός που πέρα από φωτόσπαθα, θα κρατούν στο χέρι ίσως μια κουτάλα και ένα μαχαίρι κοπής.