Κωνσταντίνα Σούλτη- η νέα της ποιητική συλλογή και η “μεταγραφή”σε νέο εκδοτικό οίκο.

Πασχαλία Τραυλού: “η έμπνευση δεν έχει στερεότυπα”.
June 4, 2020
Σ’έχω δει από κάπου σε ξέρω!
June 11, 2020

Πόσο δύσκολο είναι να είσαι ποιητής σε μια Ελλάδα που γερνά καθημερινά... ποιητικά;

Η ποίηση ανέκαθεν απευθυνόταν στους ολίγους και ίσως σήμερα πλέον η πορεία της είναι καθοδική από ποσοτική άποψη. Ποιοτικά, έχει μεταλλαχθεί, προσαρμοσμένη στις εκάστοτε κάθε φορά συνθήκες της κοινωνίας αλλά και της ανθρώπινης ψυχής.

Αυτό που γερνάει στην πραγματικότητα είναι η πίστη στην ποίηση.

Το λογοτεχνικό αυτό είδος έχει τη βάση του στη φαντασία και όχι κατά την ευρεία έννοια, αλλά εκείνη η οποία δύναται να μεταπλάσει τις σκέψεις και τα συναισθήματα σε λέξεις και πλέον να καταγράψει το ανείπωτο. Δοκιμάζεται οριακά ο ανθρώπινος νους και η βαθύτητα τόσο του ποιητή, όσο και του αναγνώστη να συλλάβει το “άπιαστο”, ώστε να φτάσει στην επικείμενη προσωπική λύτρωση του.

Δεν πρέπει να πτοείται ο ποιητής της σημερινής εποχής, καθώς σε μια τέτοια κρίση ανήκει στην μειονότητα που έχει το τελευταίο λόγο στην ελπίδα απέναντι σε μια τέτοια άνθιση από κοινού. Όσο υπάρχει πίστη στην ποίηση, υπάρχει ελπίδα πως η ανθρώπινη ψυχή θα εξακολουθεί να ζει υπό το πέπλο της ελευθερίας και της αυθεντικότητας της έκφρασης.

Με ποια θέματα θα έπρεπε να πραγματεύεται η ποίηση;

Δεν υπάρχει εγχειρίδιο προς εκτέλεση όσον αφορά το θεματικό πεδίο που απαρτίζει την ποίηση. Είναι η ίδια φύση του ποιητή, ο οποίος ζώντας και παρατηρώντας τη ζωή από την οπτική γωνία είτε του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος τόσο σε προσωπικό όσο και σε “οικουμενικό” επίπεδο, καταγράφει όσα του παραθέτει η μούσα του.

Για αυτό η ποίηση πραγματεύεται με τη ζωή και τις άπειρες πτυχές δίχως όρια.

Επιλέγεις να διαβάσεις ποίηση στον ελεύθερο χρόνο σου;

Διαβάζω διάφορα λογοτεχνικά είδη, αλλά όλο και κάποια ποιητική συλλογή θα βρίσκεται στο κομοδίνο μου, είτε πρόκειται για παλαιότερη είτε νεότερη έκδοση. Ακριβώς επειδή υπάρχουν πολλοί ποιητές με τον έκαστο αυθεντικό τους τρόπο έκφρασης, διακατέχομαι από την ανησυχία του να τους ανακαλύψω και συνάμα να ταξιδέψω στο άπειρο μήκος των ορίων της ανθρώπινης ψυχής και παραπέρα.

Η αρχή έγινε με το «δωδεκάμηνο της νύχτας» και ακολούθησαν οι «Φωτορωγμές». Θα έλεγες πως συνδέονται με κάποιο τρόπο;

Και οι δύο αυτές συλλογές γράφτηκαν από προσωπικά βιώματα. Η αρχή τους έγινε από την ανάγκη της δικής μου λύτρωσης από το χάος της σκέψης μου. Κι όμως το παράδοξο είναι πως με τις “Φωτορωγμές” συνειδητοποίησα μια ελαφρά σύνδεση. Το "δωδεκάμηνο της νύχτας" είχε μια τάση να αναδείξει τα εν γενεί κυρίαρχα συναισθήματα και τις σκέψεις του ανθρώπου στην πορεία κάποιων αφηρημένων δώδεκα μηνών.

Οι "φωτορωγμές" αντιθέτως περιστρέφονται γύρω από έναν συγκεκριμένο πυρήνα, τον έρωτα μέσα από τα μάτια του απόλυτα και αγνά ερωτευμένου στην αναζήτησή του άλλου μισού του. Παραδίδεται στην μοίρα, ξεχνώντας εν μέρει τη ταυτότητα του.

Ένας προβληματισμός μεταξύ των ορίων του έρωτα και της ανθρώπινης ύπαρξης ως ανεξάρτητης. Επομένως, θα έλεγα πως πρόκειται για μια αλυσιδωτή αλληλουχία γενικού προς το ειδικό στα πλαίσια του άπειρου φάσματος της ποίησης.

Αν τα ποιήματα σου είχαν άρωμα. Ποιο θα ήταν αυτό;

Άρωμα ορχιδέας με εκχυλίσματα βανίλιας. Σαγηνευτικός συνδυασμός που προσδίδει μια χάρη, κρυμμένη δύναμη και γοητεία. Και πιστεύω πως κάθε τελευταίος στίχος σαν διαβαστεί αφήνει μια ελπιδοφόρα συνέχεια και μια αίσθηση του όμορφου εν γένει.

Τι χρειάζεται για να γράψει κανείς ποίηση;

Συστατικά για ένα τέτοιο εγχείρημα δεν υπάρχουν. Όπως είπα, η ποίηση συνάδει με τις ανείπωτες πτυχές του αθέατου της ψυχής. Είναι ακόλουθο να πω πως χρειάζεται μια αρκετά ολοκληρωτική κατάθεση της ψυχής, η οποία γίνεται με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά, όπως μαρτυρά η ύπαρξη διαφορών ειδών της ποίησης. Και αυτό δεν πιστεύω πως ισχύει μόνο για την ποίηση αλλά και για κάθε είδος τέχνης.

Θα έκανες ποτέ στροφή, τολμώντας να γράψεις μυθιστόρημα;

Έχω αναπτύξει μεγάλη ταχύτητα στο λυρικό ύφος που μια στροφή σε κάτι πεζογραφικό θα ήταν ακραία. Το προσπαθώ, ανεπιτυχώς μέχρι τώρα. Είμαι από τη φύση μου πολύ συναισθηματική και ανήσυχη που είναι πρόκληση και άμεση ανάγκη για μένα να συμπυκνώνω καθετί εσωτερικό σε μια σελίδα ή λίγες σελίδες. Η λυρικότητα είναι το μέσο κάθε φορά.

Μια απόπειρα πολλών σελίδων θα με “έπνιγε” ίσως στη διαδικασία συγγραφής τους. Δε θα εστίαζα εύκολα στην αφήγηση γεγονότων, θα υπήρχε μια παρέκκλιση συνεχώς. Ποτέ δεν ξέρεις όμως… Ας μην είμαι απόλυτη.

«Για να γράψει κανείς ποίηση, πρέπει να καίγεται μέσα του». Ποια είναι η άποψη σου γι’αυτό;

Αν ίσχυε αυτό θα ήταν περισσότεροι οι ποιητές από τι είναι συνολικά τώρα. Σίγουρα το περιεχόμενο της αφορά τα φλεγόμενα της ανθρώπινης ψυχής, αλλά η συγγραφή της είναι η επιτυχής προσπάθεια κάποιου να δαμάσει τη φαντασία που πηγάζει εσωτερικά του στο χαρτί.

Δεν υπάρχει σώμα εκείνη τη στιγμή. Δαμάζεις το άυλο εκείνη τη στιγμή, έχοντας παραστρατήσει από τον ρεαλισμό σε μεγάλο βαθμό.

Πρόσφατα έκανες μεταγραφή σε νέο εκδοτικό οίκο. Θέλεις να μας μιλήσεις λίγο γι’αυτό;

Η συμμετοχή μου στην ομάδα του Υδροπλάνου ήταν και είναι ένα από τα πιο ευχάριστα γεγονότα που μου συνέβησαν. Οικείο περιβάλλον, ομαδικό πνεύμα, πάθος, απόλυτη αφοσίωση και αγάπη τόσο ως προς το έργο όσο και το συγγραφέα του είναι μερικά από τα συναισθήματα που μου δημιούργησαν κατά την είσοδο αυτή.

Κυριολεκτικά, η πορεία μέχρι τώρα ήταν ένα ταξίδι που σίγουρα έχει μια συνέχεια. Δεν ανυπομονώ να φτάσω καθόλου στον προορισμό του, διότι η ουσία του ταξιδιού δεν είναι οριζόμενη σαν μια απλή επίτευξη ενός σκοπού ή ονείρου. Είναι το ίδιο το όνειρο. Πετάμε, πετάμε συνεχώς!

Πόσο συχνά γράφεις;

Σίγουρα όχι Δευτέρες, είμαι πολύ απασχολημένη! Δεν μπορώ να απαντήσω συγκεκριμένα... ξεκινά από το “σπάνια” ως και το “πάντα”.

Γράφω όταν έχω την ανάγκη για λύτρωση, όταν η μούσα μου με ζαλίζει στα τηλεφωνήματα, όταν έχω συλλάβει κάποιες έννοιες στο μυαλό μου με έναν διαφορετικό και αχαρτογράφητο τρόπο και επιθυμώ να τις αποκρυπτογραφήσω. Και σίγουρα γράφω για μια επιθυμητή ανανέωση ως άνθρωπος σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο.

Ποια είναι η άποψη σου για τους σύγχρονους ποιητές; Πόσο έχει βοηθήσει η εξέλιξη της τεχνολογίας στο έργο σας;

Η τεχνολογία εισχώρησε όπως είναι γνωστό και μέσα από την επικαιρότητα, σε όλες σχεδόν τις βαθμίδες της ζωής μας. Στην ποίηση συγκεκριμένα, καθιερώθηκε κατά κάποιον τρόπο η ελεύθερη πρόσβαση του κοινού στα έργα αυτά μέσω των social media.

Η συνεχής χρήση τους και ο ελάχιστος χρόνος των ανθρώπων κατέστησε αναγκαία την προβολή ποιημάτων από το χαρτί στο post. Ταυτόχρονα, η δημόσια προβολή αυτή πιστεύω έφερε στο φως περισσότερους ποιητές, με ιδιάζοντα και πρωτότυπα ύφη γραφής.

Παρατηρείται μια μεγαλύτερη έκταση στην ελευθερία της έκφρασης, κάτι που είναι ευοίωνο για το μέλλον και την εξέλιξη της ποίησης. Από την άλλη , όμως μου είναι δυσάρεστο το γεγονός ότι ο παραδοσιακός τρόπος συγγραφής και ανάγνωσης στο χαρτί αρχίζει και υποβαθμίζεται.

Αλλάζει η αισθητική εικόνα. Η μυρωδιά του χαρτιού, οι σελίδες να διαδέχονται η μια την άλλη αφήνοντας το αεράκι τους να χαϊδεύει το πρόσωπο σου και η τοποθέτηση ενός αγαπημένου βιβλίου στο ράφι σαν κειμήλιο ανεκτίμητο. Επιπλέον η ελευθερία έκφρασης, αν εκτυλίσσεται χωρίς συγκεκριμένους περιορισμούς μπορεί να οδηγήσει στα άκρα, όπως την υποβάθμιση της ποιότητας της ποίησης και του βάθους της ως προς τις αξίες και τα ήθη.

Δεν υπάρχει η έννοια της επιλεκτικότητας στην προβολή ενός ποιήματος, για παράδειγμα, στα social media. Και η αλληλεπίδραση του έργου με το πλήθος έχει επιπτώσεις.

Πέρα από όλα αυτά, η τεχνολογία προσωπικά με βοήθησε πολύ ως προς το έργο μου καθώς δεν ήταν ποτέ πιο εύκολη η ανταλλαγή των ιδεών, των σκέψεων και των συναισθημάτων με αγαπημένα και αξιόλογα άτομα. Χαίρομαι να υπάρχει η δυνατότητα να ¨ταξιδέψω” από ψυχή σε ψυχή!