Αγαπητό facebook….

Μίμης Πλέσσας – 70 χρόνια δημιουργίας
June 5, 2019
Ήσουν πάντα η αγαπημένη της μαμάς!
June 8, 2019

Αγαπητό facebook και φεισμπουκικοί φίλοι...
Δεν έχω σήμερα κάποια λαμπερή μου φωτογραφία να σας ποστάρω.
Για την ακρίβεια ξύπνησα με πονοκέφαλο , μαύρους κύκλους, μαλλιά σαν να τα χτύπησε κεραυνός και ένα σημάδι από το μαξιλάρι στο δεξί μάγουλο!
Δεν είμαι σε κάποια παραλία με μπραζίλ μαγιο πίνοντας κοκτέιλ και ούτε οδηγώ στην Εθνική για να κάνω κάνα στόρι της προκοπής.
Δεν νιώθω γεμάτη αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία , δυναμική και σούπερ γαμάτη.
Ειναι από αυτά τα πρωινά που δεν μου αρέσει καν η γευση του καφέ και που νιώθω κουρασμένη κυρίως μέσα μου...
Ναι μέσα μου...

Ξέρεις τώρα...αυτό το γαμομέσα μας που δεν σηκώνει make up , ανταυγιες , ντεκαπαζ...Κάηκε την τελευταία φορά που το δοκίμασε!
Μένει λοιπόν ως έχει.
Στέκεται μουτρωμένο και ξυπόλητο μπρος σου και σε τραβά από το μακό μπλουζάκι.
"Ως πότε θα το παίζουμε κουλ αφεντικό μου λες?".
Και δεν λες...

Βγαίνεις στο μπαλκόνι και η γειτόνισσα απέναντι απλώνει , κάποιος τσιγαρίζει κρεμυδι και βρωμοκοπά , κάποιοι τσακώνονται στον κάτω όροφο , μια γυναίκα ουρλιάζει υστερικά "Διαβαζε ρε ανεπρόκοπε!!"
Θέλω να πάω και να της ρίξω ένα χαστούκι.
Θελω να χαστουκίσω και μένα...
Κάποτε έβλεπες δέντρα από το μπαλκόνι σου.
Κάποτε...
Κάποτε πίστευες στον έρωτα, την φιλία, την ανιδιοτελή αγαπη.
Κάποτε...

Και μετά...μετά σαν να κουράστηκες λίγο λίγο να το λες μονη σου καθημερινά το "Σε αγαπάω".
Σαν να ήθελες παρέα να το συλλαβίζετε μαζί.
Μοναχικά θαύματα ....μπααα δεν πιάνουν.Κρατούν ως τις 12 τα μεσανύχτα και μετά η άμαξα είναι πάλι κολοκύθα.
Και η κούραση η ...από μέσα κούραση Σταχτογοβίτσα μου , άρχισε να φαίνεται σε ρυτίδες που έκαναν τα μάτια μέσα στο χρώμα τους.
Σαν να κρικελάριζε λίγο λίγο το πράσινο...σαν να ξεβραζε ώχρα!
Και σήμερα κοιτάς με αυτό το μπασταρδεμένο από ώριμη θλίψη και ανώριμη αισιοδοξία πράσινο των ματιών σου, την οθόνη του κινητού σου.

Δεν θες να βάλεις απόσπασμα από κανένα βιβλίο σου...
Δεν θες να βρεις μια χαρούμενη σατυρικοχαζοβιολικη εικόνα να ποστάρεις.
Δεν θέλεις να ποσταρεις εκείνη την φώτο από χθες με το υπεργαματο σεξι φόρεμα.
Θα γράψεις πως νιώθεις.

Γιατί που είναι γραμμένο πως πρέπει πάντα να δείχνουμε λαμπεροί , όμορφοι και πετυχημένοι;
Γιατί δεν μπορούμε να είμαστε απλά εμείς;
Εσύ ,εγώ ,ολοι μας!
Ξέρω ξέρω...
Δεν θα πάρει like και καρδούλες μια σαρανταφευγα μελαγχολική ανάρτηση με κυτταρίτιδα στις σκέψεις και μαύρη ρίζα στα σημεία στίξης.
Σκασίλα μου....
Ειλικρινά Μαρκ Ζουγκεμπεργκ όμως σκασίλα μου!!
Γιατί αν το νόημα είναι τελικά εδώ μέσα να παραμυθιαζόμαστε , να βάζουμε φίλτρα σε φάτσες και καθημερινότητες , να κάνουμε φωτοσοπομποτοξαρίσματα σε μούτρα και συνθήκες ζωής εεεε δεν με αφορά.
Δεν με αφοράς.

Απόψε θα αλητεψω σε αναρχικές σκέψεις.
Θα βολταρω σε νοσταλγικά σκοτάδια για να ξεχάσω ένα ψέμα που ακόμα πονά.
Και ξέρεις κάτι?
Δεν θα περάσει...
Δεν θα γιανει μέχρι να... παντρευτώ.
Παντρεύτηκα.
Κάποτε.
Τωρα... οι πληγές θα μένουν ανοιχτές.
What the fuck...
Άλλη μια ενήλικη ιστορία ανηλίκων ονείρων.
Τέλος συζήτησης
Γράψτε ένα μήνυμα...