Ανείπωτα… φιλιά!

Πασχαλινό παζάρι αγάπης
April 9, 2019
Πρεμιέρα εξ αμελείας
April 10, 2019

«Κάθε φιλί που δίνεται, μα κάθε ανεξαιρέτως ένα τοις εκατόαποτελείται από αιωνιότητα κι όλο το άλλο από τον κίνδυνο να ’ναι τοτελευταίο.» Κικη Δημουλά

Κάθε ερωτικό πρόσωπο συνδέεται με ένα αντίστοιχο παθιασμένο φιλί. Καταστάσεις ηδονής και λύτρωσης ή ακόμη λέξεις που δεν μπορούν να ειπωθούν, όντας προορισμένες για να αισθανθούν. Λήθη και αιωνιότητα παραμονεύουν σαν το ζευγάρι χαράξει την πορεία του ανάμεσα στους δυο αυτούς πυλώνες. Ένα αληθινό φιλί δεν ορίζεται, αλλά περιορίζεται. Αναλαφιάζει η φύση σαν φιλήσεις κάτι ποθητό, ανασαίνεις και αναγεννιέσαι. Ο καθένας το αντιλαμβάνεται με διαφορετικό τρόπο. Μια αλήθεια είναι κοινή. Ωστόσο, κάθε φιλί προσδίδει στίγματα, πατήματα και πολλές φορές αβύσσους, καθώς μονοπάτια του αύριο ξεδιπλώνονται, όχι ξεκάθαρα αλλά πάντα με ένα μυστήριο. Σίγουρα όμως δεν ταιριάζει για όσους δεν φίλησαν τα χείλη του δικού τους πάθους.

Δε σε φίλησα, ούτε κι εσύ, εμένα. Δεν έπρεπε ή δεν ήταν η ώρα. Ακούγεται σαν χλιαρό παράπονο, αλλά περισσότερο ανάγκη επιτακτική το χαρακτηρίζω. Όσα ειπώθηκαν σε λέξεις και χάδια με άρωμα στοργής σαν το τελευταίο αντίο να προσμένει να το καλέσουν, δεν φορέθηκαν στα χείλη. Μεταξύ ύπνου και ξύπνιου και κάπου στα όνειρα ολοκληρώθηκαν, με τιμωρό την πραγματικότητα να τα αναβάλλει. Δύο σώματα τόσο κοντά μα τόσο μακριά και ένας εκτυφλωτικός ηλεκτρισμός στη μέση. Ανησυχείς αν σε θέλω αρκετά! Ηρεμείς σαν βρίσκομαι εμπρός σου με τα μάτια μου να σε κοιτούν ονειρόπολα! Φοβάσαι αν θα φύγω και λατρεύεις να με μυρίζεις έτσι εξονυχιστικά. Με κουβαλάς παντού, σε καρδιά, μυαλό και ζωή. Μόνο, δε γευτήκαμε ποτέ τη σάρκα του ενός και του άλλου. Διακυβεύονται τα πάντα στο “εμείς”, κανείς μας δεν γνωρίζει τι θα μας φέρει το αύριο. Ένα φιλί μένει για να οριστούμε ως μια περιπέτεια αιωνιότητας ή μια ακόμη στάλα λήθης.

Διαρκή τα βαφτίζω τα φιλιά αυτά, σαν τα απωθημένα που μας περιπαίζουν για να τα αναζητήσουμε. Να νοσταλγείς κάτι που δεν έχεις λάβει ποτέ. Επιλέγω διακριτικά που να σε αγγίξω, προφέροντας τις λέξεις μου σαν άσμα για σένα. Θέλω να λάβω απαντήσεις στο γιατί σε ξεχώρισα. Θα αγαπηθούμε ή περιμένουμε να μας δικάσουν τα “σε αγαπώ” σε άπειρα φιλιά; Αγάπη μου, μου κόβεται η ανάσα καιρό τώρα, έχουμε ερωτευτεί. Μη με αφήνεις στην ημιμάθεια, είναι χειρότερη της αμάθειας. Να γνωρίζουμε, μα να μη το σφραγίζουμε. Ο έρωτας δε χωρά επιφάνειες. Όλα ή τίποτα. Αγανάκτηση για οτιδήποτε επιδερμικό αντικρίζω, αρκετά. Η αυτογνωσία μου ολοένα άπουσα πια, όσο σε αναζητούσα για να σε κατακτήσω. Αναμονή ή παραίτηση είναι ό,τι απέμεινε. Αναμονή για ένα σε αγαπώ φορεμένο σε ένα φιλί σε μια διαρκή καταιγίδα εντόνων αισθημάτων στις στιγμές μας ή παραίτηση από κάθε έγνοια μου για το “εμείς” ; Σκούρα τα πράγματα, φίλα με για να μεταβώ στην αμάθεια μέσω της λήθης… Θα επιλέξω την αξιοπρεπειά μου ύστερα κι ας τίποτα δε δένω κόμπο.

Τα φιλιά είναι συνδετικοί κρίκοι των αισθημάτων που στην εκδήλωση τους μεταβαίνουν από το απλό άκουσμά τους σε μια επαφή ιδιαίτερη και ξεχωριστή μεταξύδυο σωμάτων, διψασμένων από έρωτα. Χωρίς την ύπαρξη τους, όλα είναι μεταξύ επιφάνειας και αέρα. Ψυχικό μαράζωμα σε κάθε στιγμή σαν σε κυριεύει η αναμονή της αίσθησης του άλλου. Να φιλιέστε, μην αφήνετε τον έρωτα στις ημιμάθειες. Κάθε ρίσκο αντιστοιχεί σε κάθε απάντηση στα μονοπάτια της ζωής.
Κορμιά να μου χαρίζουν, δε θα τα δεχτώ.Το δικό σου φιλί προσμένω σαν ποντάρω τη δική μου απώλεια. Απόψε θα γευτώ τη βροχή στα χείλη σου,Και θα χαθώ μες σε μια στάλα της