Αόρατα βαρίδια- Αναστασία Κορινθίου

Παρουσίαση βιβλίου Σεμίνας Διγενή Κίτρινο Υποβρύχιο
April 3, 2019
Κι ύστερα ο Θεός έπλασε την Εύα, το μήλο και τον άνθρωπο!
April 3, 2019

Με πονάει η πλάτη μου...
Εχω ένα βάρος εκεί που αντί για φτερά μου έβαλαν στην αρχή μια σάκα
σχολείου , μετά ένα backpack, ενοχές και ευθύνες.
Εχω ένα πόνο στην πλάτη και δεν μπορώ να ανασάνω καλά.
Με στενευει το ΠΡΕΠΕΙ τους.
Είναι στενή αυτή η ζωή που μου φόρεσαν με το ζόρι και δεν μου κάνει.Δεν
μου πάει.
Θα το ξηλώσω αυτό το ρούχο εγώ μονάχη μου. Με χέρια, με δόντια, με
καρδιά.
Γυμνή να είμαι.
Εγώ όπως εγώ με ονειρευτηκα.
"Να σας ζήσει, κοριτσάκι!"
Ναι κοριτσάκι προορισμένο να γίνει μια άψογη θυγατέρα, μια πιστή συζυγος
,μια εκπληκτική μαμά και γιαγιά.
Να σας ζήσει!
Αυτό το έρμο το κοριτσάκι για πες μου όμως μοίρα μου...Εζησε;
Ζει;
Με πονάει η πλάτη μου...
Εκεί που δεν με χάιδεψες σαν γύρισες την πλάτη σου το βράδυ..Πήρες το
πάπλωμα από την πλευρά σου και ένιωσα ένα κρύο μέσα μου. Μέσα μου! Ακούς;
Ξύπνα αγάπη μου , κρυώνω!
Το πρωί θα μας φτιάξω καφέ και τοστ, θα φτιάξω και ένα σαντουιτς στο
παιδί για το σχολείο.
Δεν θέλω να της βάλω την σάκα στον ώμο της όμως..Φοβάμαι πως θα πονάει
και αυτή μετά σαν μεγαλώσει...
Πονάω στην πλάτη μάνα....Μάνα μη μου μιλάς μόνο στο τηλέφωνο σε
παρακαλώ.
Ελα να πιούμε μαζί ένα τσάι με τριαντάφυλλο και να μου πεις...Να μου
δείξεις το μέσα σου μανα.Να μου τρίψεις την πλάτη κι εγώ την δική
σου. Εκεί που πονάμε από τότε που φορτώσαμε πάνω μας μονάχες τον πρώτο
έρωτα. Αυτόν που καταδίκασε όλους τους επόμενους...
Ο εφηβικός έρωτας που γέρασε. Που μας γέρασε...
Ασε με να ξηλώσω αυτό το όμορφο στενό ρούχο που φοράω μάνα...

Εγώ ήθελα πάντα να απλώνω το χερι μου ακόμα και στους αχάριστους που το
δάγκωναν μόλις πάταγαν γερά στα πόδια τους.
Δαγκωμένα χέρια και χείλη...
Τα χείλη μόνη μου τα δάγκωνα φίλη μου...Να μην πω αυτά που σκέφτομαι.Να
μη φιληθώ από τα λάθος χειή για τους...άλλους.Τα χείλη που εγώ
λαχτάρησα.
Πονάει η πλάτη μου φίλη μου.Ιδια με μένα φίλη...
Κόρη , γυναίκα , μάνα.
Ασε με..
Δεν θέλω αλλο πια να πονάω.Δεν θέλω να κρυώνω τα βράδια δίχως πάπλωμα ,
δίχως αγκαλιά , δίχως όνειρα.
Θα πετάξω την σάκα του παιδιού.
Ενα μπαλόνι θα της δώσω...

Εγώ θα σου δώσω χρώμα κόρη μου . Εγώ θα σου δώσω μυρωδιά και εγώ θα
χτίσω μνήμες.
Πόλεμο ζητά ο κόσμος αυτός να ξεκινήσουμε γλυκιά μου από την μέρα που
γεννιόμαστε .
Γυναίκες που κάνουν πολεμο με το μέσα τους
Γυναίκες που πονά η πλάτη τους.
Πόλεμο λοιπον μα όπως ξέρω εγώ να πολεμάω.

Με όπλα μου μια αγάπη, με ασπίδα μου ένα γέλιο, με χέρια ενωμένα δίπλα
δίπλα μ ετον εχθρό.
Ο εχθρός ήμουν πάντα εγώ.
Πονάει η πλάτη μου...εκέι που κάποτε είχα φτερά.
Ενα μπαλόνι να αγοράσω στο παιδί αυτό.
Ενα μπαλόνι!