Είναι οκ να λες όχι!

Κι ύστερα ο Θεός έπλασε την Εύα, το μήλο και τον άνθρωπο!
April 3, 2019
Για κάθε ακηδεμόνευτη ανυπεράσπιστη ψυχή.
April 4, 2019

Αν μαζί με την αλφάβητο μας εκπαιδεύαν σε παιδική ηλικία να αγαπάμε και τη λέξη… «όχι» η ζωή μας θα ήταν πολύ πιο απλοϊκή σήμερα, σε πολλά επίπεδα. Με ένα «όχι» άλλωστε ξέσπασε ολόκληρη επανάσταση κάποτε και σήμερα έχουμε να τιμάμε εθνικές γιορτές και επετείους. Ναι, ναι σε εσένα μιλώ που κάθε πρωί ξυπνάς και κοιμάσαι με τις ίδιες ανησυχίες. Ανησυχίες που γερνούν κάθε μέρα όλο και πιο πολύ το κουρασμένο είδωλο σου στον καθρέπτη. Αν αναλογιστούμε πόσο χρόνο σπαταλάμε στο να πάρουμε μια απόφαση, θα ανακαλύπταμε στο αποτέλεσμα, πως ξεπερνά χρονικά, μέχρι και την πράξη υλοποίησης της ίδιας σκέψης.

Ανούσια ραντεβού που δειλιάσαμε να ακυρώσουμε, δώρα που ντραπήκαμε να επιστρέψουμε και γέμισαν σκόρους στη ντουλάπα. Αντισυμβατικές χρόνιες σχέσεις, ανοργασμικοί δεσμοί γιατί το όχι μας θα γινόταν ψίθυρος στις γειτονιές… Υποσχέσεις που δώσαμε δίχως πραγματικά να το επιθυμούμε. Δουλειές που κρατήσαμε και ας πηγαίναν κόντρα στα όνειρα και τις βλέψεις μας. Φοβόμαστε το όχι γιατί δημιουργεί κρότο στην είσοδο και όμοια θριαμβική έξοδο. Ξεχνώντας πως η ανθρώπινη και μόνο υπόσταση μας αποτελεί θαύμα στην εξέλιξη και το μυστήριο που ονομάζεται ζωή. Γεννιόμαστε ολόκληροι για να χαραμίσουμε τον εαυτό μας σε ανούσια μικροπρεπή μισά.

Μάθαμε να σκύβουμε το κεφάλι, να λέμε «λυπάμαι» και να γυρίζουμε πλευρό τις νύχτες μην τυχόν και έρθουμε αντιμέτωποι με τις ενοχές μας. Σπαταλάμε δεκάδες χιλιάδες δευτερόλεπτα μέσα στη μέρα μας, αναλογιζόμενοι τη ζωή κάποιου άλλου και αφήνουμε εκείνη τη δική μας να σκορπίσει σαν κακοφτιαγμένο και μισοτελειωμένο παζλ. Ένα παζλ που δε κοσμείται σε πίνακα στο χώρο του σαλονιού, μα σαπίζει από σκόνη κάπου στο πατάρι. Δημιουργούμε χρόνιο πόλεμο εντός μας, φοβούμενοι την επανάσταση. Πιόνια και άλλοτε μαριονέτες κάποιου άλλου, μα ποτέ εξουσιαστές του ίδιου μας του εαυτού. Αναλωνόμαστε σε τόσο πυκνές προτάσεις και άτονα γελάκια και φοβόμαστε να γράψουμε, να ουρλιάξουμε μια λέξη τόσο μικρή και καίρια για την μετέπειτα ζωή μας. Χάνουμε ανθρώπους που αγαπάμε, γιατί τους κουνάμε το μαντήλι στον αποχωρισμό αντί με το ίδιο χέρι να τους σφίξουμε δυνατά στην αγκαλιά μας.

Λέμε όχι στην βροχή και κρυβόμαστε από τις αλήθειες μας, περιμένοντας μια ηλιόλουστη μέρα να σκιάσει τα ψέματα μας. Γινόμαστε ψίθυροι σε σκοτεινά σοκάκια ανταλλαγής παράνομων ουσιών επειδή δεν είπαμε όχι στην τότε ρημαδοπαρέα που μας χορήγησε, εκείνη τη λευκή σκόνη για.. την πλάκα ρε αδερφέ! Μια δόση εθισμού και αποκλεισμού από τη ζωή για πάντα. Εκπαιδεύσου. Πάρε τα μέτρα σου, πριν να είναι αργά. Μαζί με το κραγιόν, τη σύσφιξη της γραβάτας και το δέσιμο των κορδονιών κάθε πρωί μάθε να λες όχι. Κοιτάξου στον καθρέπτη, ανοιγόκλεισε ρυθμικά τα μάτια και αποδέξου.

Αποδέξου, το γεγονός πως η ζωή, δεν συνοδεύεται με εγχειρίδιο γνώσης. Δεν σταματά και δεν επιστρέφεται. Η ζωή, είτε εξελίσσεται είτε σπαταλιέται. Επιλέγεις να είσαι από εκείνους τους εθελοντικά «τυφλούς», με το κενό βλέμμα και τις λευκές υποσχέσεις που συναντάς στον κυριακάτικο καφέ, ή να κατατάσσεσαι στους τρελούς και ασυμβίβαστους; Εκείνους που στη βροχή δε θα τους δεις να περπατούν συγκρατημένα με ομπρέλα, μα πρωτοβρόχι θα συντροφεύει το όνομα τους και χορό τρελό θα στήνουν τα όνειρα τους. Μικροί ταπεινοί ερυθρόδερμοι, αιώνια αντισυμβατικοί με το χαμόγελο στα χείλη. Ένα χαμόγελο κατάκτησης, που πηγάζει από όλα τα «ναι» που χάρισαν στον εαυτό τους και άπλωσαν σιγή… στα πρέπει κάποιων άλλων. Αν τολμάς να λες πως σε αγαπάς, μάθε πως είναι «οκ» κάποιες φορές να λες και… όχι!