Μην αφήνεις ανθρώπους σε εκκρεμότητα

Σαμσάρα – Χριστιάνα Μήλα
March 31, 2019
Η Ιφιγένεια Τέκου μας αποκαλύπτει τα πάντα για το νέο της βιβλίο.
April 1, 2019

Silhouette of a girl watching defocused city lights.

Ζωή σε αναβολές..
Όλο "αύριο" υπόσχεσαι στoν εαυτό σου και αφήνεις τα "σήμερα" να καταπίνουν καταδικασμένα, άχρωμα ανιαρά και ανέραστα "χθες". Είναι βλασφημία και προσβολή στην φύση σου να αφήνεις .... ανθρώπους σε εκκρεμότητα. Να τους βάζεις σε ένα pause και σε μια αναμονή πιστεύοντας πως θα συνηθίσουν να είναι το άλλο σου μισό και τα μισά συναισθήματα που τους δίνεις .«Έχουμε χρόνο» λες...και γυρίζεις πλευρό χωρίς να κάνεις έρωτα! «Έχουμε χρόνο» και δεν πας να πιείς εκείνον τον καφέ με την φίλη. «Έχουμε χρόνο» και δεν πας μια ανέμελη βόλτα με το παιδί.

Και ο εραστής σου θα γίνει προδοσία. Και ο φίλος θα γίνει πίκρα και ψίθυρος. Και το παιδί θα μεγαλώσει. Και εσύ...μικραίνεις σε κάθε τικ τακ του ρολογιού.Μικραίνουν τα καλοκαίρια σου που ο ήλιος κάνει ρυτίδες στο πρόσωπο σου και σε τιμωρεί που απαρνήθηκες τον χρόνο με τον ίδιο τον χρόνο σαν τιμωρία.Είναι παράξενο πράγμα ο χρόνος.Εκεί που νομίζεις πως τον εξουσιάζεις φορώντας ρολόγια και κρατώντας τα πάντα σημειωμένα στην ατζέντα σου, εκεί που είσαι σίγουρος ότι έχεις όλον τον Χρόνο υπέρ σου, αυτός έρχεται και τελειώνει, μέσα σε μια στιγμή.Και μαζί του τελειώνουν έρωτες, σχέσεις, γάμοι, συνεργασίες, όνειρα , επενδύσεις, ζωές!

Μέσα σε ένα ανοιγόκλεισμα των ματιών σου , η μάνα σου δεν ανασαίνει πια Και εσύ δεν πρόλαβες να πεις εκείνο το «Σε αγαπώ» που μύριζε γάλα. Η κλεψύδρα έχει αδειάσει όχι μόνο από την συμπαντική της άμμο μα και από ότι αγάπησες.Μαζί με αυτά τα …βολικά αγαπημένα, πάντα μα πάντα τελειώνει κι ο δικός σου χρόνος .Ένας κόμπος σφίγγει το στομάχι σου.Ξέρεις πια ότι η μικρή αυτή εκκρεμότητα που άφησες, έγινε παρελθόν.

Πέρασε στο χθες χωρίς να γίνει ποτέ… σήμερα. Είναι ακριβώς η στιγμή που η εκκρεμότητα σου , δεν θα σου ζητά πια τίποτα γιατί δεν της χάρισες το ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΟΥ. Έγινε ένα μικρό , άχρωμο και φτηνό ΠΟΤΕ. Δεν θέλει πια χώρο στη ζωή και τα όνειρα σου αφού δεν της έδωσες τον χρόνο σου. Ένιωσε απόρριψη σαν της στέρησες τα συναισθήματα σου και γι' αυτό η μικρή σου εκκρεμότητα έφυγε .

Γλίστρησε από τα χείλη σου που δεν την φίλησαν ποτέ, έπεσε από την τσέπη σου που δεν την ζέστανε το χέρι σου προστατευτικά , πέταξε σαν μία σκέψη που έμεινε δραπέτης κυνηγημένος. Όχι , όχι, η μικρή σου εκκρεμότητα που δεν έκανες προτεραιότητα δεν θέλει πια παρουσία, αφού μόνο απουσίες μέτρησε , δεν θέλει τις λέξεις-δικαιολογίες σου αφού δεν πήρε τα χάδια σου , δεν θέλει άλλο να είναι το μισό στον μισερεμενο κόσμο σου. Ολόκληρη φεύγει και περήφανη που δεν έγινε πατερίτσα σου. Σαν εκκρεμότητα γενναία που πάντα ήταν.

Κι εσύ δειλός... Μισός. Φοβισμένος..

Αύριο....λες. Μικρέ ψεύτη, ξέρεις να επιλέγεις πάντα αλήθεια και όχι θάρρος , ξέρεις πως το στο "όλα ή τίποτα” μόνο τα τίποτα που αξιώθηκες να γίνεις μπορείς να δώσεις. Το όλο σου ποτέ δεν το χάρισες. Ποτέ δεν έγινες πείνα ή δίψα. Ποτέ δεν σε έδωσες τσιγγούνη ανθρωπάκο ούτε σαν σώμα ,μήτε σαν ψυχή..

«Έχουμε χρόνο»,έλεγες.. Και ξόδευες τις ζωές σου να έχουν να χρωστάνε... Να μην ολοκληρώνουν ποτέ τον κύκλο τους... Ένα τίποτα επέλεξες να είσαι αντί για το πάντα. Ένα τίποτα με αυτογνωσία. Επικίνδυνο το...τίποτα που έχει γνώση του τι είναι. Έχει αφήσει πίσω του όλα τα μεγάλα λόγια και τις υποσχέσεις που έμειναν, μετέωρες μέσα σε ένα αόριστα υποκριτικό “Σίγουρα αύριο.” Τόσα τίποτα γύρω μου που ζευγαρώνουν και γεννούν...εκκρεμότητες.

Να ντρέπεσαι μικρό Τίποτα. Δεν ξέρεις τι πόνους χαρίζεις, τι συμφορές γεννάς, δεν ξέρεις τι θα πει να συνηθίζει ο άλλος χωρίς εσένα.Να εθίζεις κόσμο στην μοναξιά και σε κρίσεις πανικού. Δεν ξέρεις τι θα πει να συνηθίζει να ζει μόνος ή μόνη του κάποιος εξαιτίας σου, να ονειρεύεται και να συμβιβάζεται με το λίγο, το περίπου , το ίσως και το υπερεκτιμημένο σου αύριο. Ένα ψεύτικο Αύριο που σίγουρα που δεν έρχεται ποτέ. Κι όταν χρειαστεί να το μάθεις, θα είναι ξέρεις πολύ αργά, και για εσένα και για εκείνον.

Γιατί οι εκκρεμότητες, έχουν ένα χαρακτηριστικό...κλείνουν χωρίς πολλά πολλά ,χωρίς βαρύγδουπες ανακοινώσεις και μελοδραματικές αναχωρήσεις..Οι εκκρεμότητες κλείνουν, με ένα χαμόγελο συγχώρεσης και μία σιωπή καταδίκη. Βάζουν στην βαλίτσα τους όλους τους οργασμούς που δεν τους χάρισες, όλα
τα σαββατοκύριακα που λέκιασες καθαρίζοντας εμμονικα το σπίτι , όλα τα «σε αγαπώ» που δεν είπες αλλάζοντας κανάλια , ρούχα, εαυτούς, ανάγκες και
καλύμματα στο σαλόνι. Έκρυψες τον λεκέ από πίτσα.Κρύψε το ψέμα σου.

«Αύριο»....Σίγουρα αύριο μικρό μου Τίποτα. Αύριο που θα έχεις γίνει και εσύ μια εκκρεμότητα.