Κι ύστερα ο Θεός έπλασε την Εύα, το μήλο και τον άνθρωπο!

Αόρατα βαρίδια- Αναστασία Κορινθίου
April 3, 2019
Είναι οκ να λες όχι!
April 4, 2019

Η ανθρώπινη φύση έχει υπάρξει αντικείμενο διαφωνίας για πολλούς, από λόγιους μέχρι και επιστήμονες. Πέρα από το ερώτημα της διαμόρφωσης και εξέλιξης πολλοί αναζητούν την ύπαρξη πηγής της. Καλή ή κακή; Αμαρτήσαμε όμως προ πολλού εμείς οι άνθρωποι. Κάτι θα θυμόμαστε από τον Αδάμ και την Εύα. Ενας απαγορευμένος καρπός, μα ένα ζουμερό μήλο πιθανότατα εκτόξευσε όλους τους πειρασμούς ξεπερνόντας τα όρια της ηθικής. Τέτοιο μήλο είχε στη χρυσή της συλλογή η θέα Ερις και γινήκαμε... Τρωικός πόλεμος. Πριν γίνουμε ωστόσο... φρουταγορά, σε όποια αφετηρία γένεσης των πρώτων ανθρώπων και αν επιστρέψουμε, τόσο πιο πολλές σαλάτες θα ανακατώσουμε. Εγγενώς, το είδος της ανθρώπινης φύσης δεν μπορεί να αναζητηθεί πλήρως.

Γεννιόμαστε με συγκεκριμένες αλλά ξεχωριστές αλληλουχίες γονιδίων, δεν αποτελούμε μια από τις πιο δυναμικές μορφές ζωης στη γη. Δεν μπορείς να αναζητήσεις μια μεμονωμένη σταγόνα νερού σε ένα ορμητικό ρυάκι. Κάπου πάντα χάνεται στο βλέμμα. Ο άνθρωπος πως αναζητείται…Εκεί ας ξεκινήσουμε να διαφωνούμε, όπως και στο καφενείο όπου Χομπς, Κομφούκιος και Ρουσσώ τραγουδούσαν το “Δε σου κάνω τον άγιο”, ο καθένας στη δική του εκδοχή. Κάπου εκεί τα σπάσανε μεταξύ τους. Κάθε νόημα στίχου, μια διαφορετική άποψη για την αμαρτωλή φύση.

Καλή, κακή, κοσμοπολιτική, διαμορφώσιμη, αλτρουιστική, φτωχή και άλλα τόσα δυνατάεπίθετα επιδίωξαν να την ορίσουν. Η αλήθεια ίσως είναι ότι κανείς δεν είχε άδικο, αν τα ενώσουμε όλα μαζί. Αναδεικνύεται και αποδεικνύεται η δυναμικότητα της ανθρώπινης φύσης στο πέρασμα του χρόνου. Κανείς δεν είπε ότι η Εύα γεννήθηκε κουτσομπόλα ας πούμε. Οσο μεγάλωνε πλάι στον σπιτόγατο Αδάμ, κάπου ξενέρωσε και θέλησε να διευρύνει τους ορίζοντες της. Στο τσακ όμως την πρόλαβε ο Αδάμ σαν εκείνη πήγε να κλεφτεί με το φίδι στο...άπειρο κι ακόμη παραπέρα. Κοτζάμ προπατορικό αμάρτημα να μην έχει ένα σασπένς. Κι όμως η εξορία στη Γη δεν αλλάζει…Τροχός είναι και γυρίζει. Ομοίως και οι φιλοσοφίες και οι απόψεις που περιτριγυρίζουν το ζητούμενο του αν είμαστε φύσει καλοί ή κακοί. Πολλά τα λόγια και λίγες οι πράξεις. Η απάντηση είναι ευρεία και ανοικτή σε ερμηνείες, τόσες όσες οι γενιές ανθρώπων μαζί με τους πολιτισμούς που σύναμα τις συνοδεύουν.

Ο άνθρωπος όντας το πιο κυρίαρχο ον στην υφήλιο, πέρα από το γονιδιακό προγραμματισμό του, αναπτύσσει διάφορες μορφές συμπεριφοράς στην συνεχή του αναζήτηση για την επίτευξη της προσωπικής του ευημερίας και επικράτησης. Με τα αντίστοιχα δεδομένα κάθε εποχής, ο ίδιος δέχεται ποίκιλα ερεθίσματα από το εκτενές φάσμα της κοινωνίας, στην οποία ζει. Βρίσκεται συνεχώς σε μια διλληματική κατάσταση, μεταξύ παράδοσης ή αντίστασης σε κάθε μορφής ‘εισβολή’ στον περίγυρο του και ακολούθως στην εσωτερική του ψυχοσύνθεση. Ίσως το άτομο παραμένει μια ουδέτερη ύπαρξη, αφαιρώντας κάθε συντελεστή με τον οποίο και συμβιώνει, ίσως και όχι. Ενα όμως είναι κοινό στις “μασημένες” και πότε αντιφατικές ερμηνείες του φιλοσοφικού ερωτήματος. Η επιρροή και η ευάλωτη άμυνα του ανθρώπινου όντος. Ο ανεκτικός αγώνας τουγια την αποστασιοποίηση του από κάθε πειρασμό.

Αχ ρε Εύα, αρκετά συγκρατήθηκες… Ας μιλήσουμε για εξουσία, δύναμη, έρωτα, αγάπη και οτιδήποτε άλλο. Ο άνθρωπος σε όλη του τη ζωή θα εξελίσσεται , όσο θα ανακαλύπτει τις ήδη υπάρχουσες τάσεις του αλλά και εκείνες που υιοθετεί, όχι εσκεμμένα. Ίσως οι άνθρωποι δεν θα αλλάζουν όσο δεν υποτάσσονται σε ότι τους καταστρέφει και όσο δεν βάζουν την συνολική ευημερία πάνω από την ατομική. Και αυτό ισχύει στις πιο απλές διαπροσωπικές σχέσεις μέχρι και αυτές της εξουσίας. Συναίσθημα και ηθική
σπάνια συνυπάρχουν, για αυτό και μια σχετική εκτροχίαση από το νόημα της ζωής. Εσύ πόσο υποτάσσεσαι στις εισβολές εντός σου;