Φως… στο τούνελ

Ξέρω τι έχεις διαβάσει και θα δεις το 2019 στις οθόνες του κινηματογράφου…
March 22, 2019
Στον ωκεανό
March 22, 2019

Ο έρωτας στη ζωή κατέχει μια θέση ιδιάζουσας σημασίας. Σαν αναφερθείς σε αυτόν θα ακούσεις χιλιάδες ιστορίες που στο κάθε χθες είχαν γεννηθεί και στα επόμενα αύριο θα εξυμνούνται ή θα μένουν φυλαχτό εντός μας. Ο άνθρωπος ευτυχώς ή δυστυχώς διακατέχεται από εγωισμό. Κι όμως, ο τελευταίος δεν είναι πάντα παρών. Σαν ερωτευτείς δίνεις ότι δεν έχεις, αναγνωρίζεις το κενό σου κι έχεις την ανταπόκριση σαν ρωτάς τον εαυτό σου «ποιος είμαι;». Ο εγωισμός εκείνη τη στιγμή έχει αρχίσει ήδη να διαβρώνεται.
Είναι όμορφο αίσθημα, λέγω στις σκέψεις μου σαν το χαρτί μου φαίνεται μικρό να χωρέσω λέξεις για τον έρωτα. Φυσικά, οι αισθήσεις φτάνουν κι αυτές στην κορύφωση τους. Οι εξωτερικές μυρωδιές γύρω μου άτακτες και το άρωμά σου, στη μέση να φωνάζει κραυγαλέα προσοχή και έλξη. Πέρνα δίπλα μου λίγο να σε ακουμπήσω κι ας φοράς εκείνο το χοντρό τζάκετ. Νιώθω ήδη το απαλό δέρμα σου να προκαλέι κάθε μικρή δόνηση επάνω στο κορμί μου. Κοίτα με πως πλέκω θάλασσες στο χρώμα των ματιών σου, φουρτουνιασμένες να κρύβουν κάθε αλήθεια σου που τολμώ να ανακαλύψω. Μίλα μου, άρθρωσε το όνομά μου πλάι σε προτάσεις που μου απευθύνεις. Άσμα μου ακούγονται οι λέξεις σου, όσο κουνάς τα σαρκώδη χείλη σου. Χάρισμα σου οι πέντε αισθήσεις και κατάρα για μένα να με στοιχειώνει.
Όσο κι αν ο οργανισμός μας θα βρίσκεται σε άλλη διάσταση όταν ερωτεύεται, η πραγματικότητα είναι άλλη. Τα όρια του ασυνείδητου συγκρούονται με αυτά του συνειδητού και την επιθυμία του αγνώστου. Τύφλα να έχουν οι νευροεπιστήμες. Γνωρίζεις την αλήθεια μου, έτσι πιστεύω, σαν ήξερες τι να μου πεις όταν σε πρωτογνώρισα. Σκηνοθετούμε αυθόρμητα αλλά και εσκεμμένα την πλοκή μας κι ας το τέλος μας είναι υπαρκτό ή και όχι. Στο πέπλο της καρδιάς μου, το όνομά σου το ορίζω ευχή. «Για κάθε αύριο». Αντίο δε χωρούν, συγκεκριμένα, δε το επιθυμώ. Θέλω να περιπλανηθούμε, να ζήσουμε και να ερωτευτούμε κι άλλο. Μεταξύ μας. Πλάι σου με λεν’ όμορφη, λαμπερή, δυνατή. Ο κόσμος κοιτάει επίμονα και μιλάει αδιάφορα. Είμαστε μια κουραστική επανάληψη εμπρός τους. Αλλά, «έρως ανίκατε μάχαν» για εμάς.
Μεταμόρφωση, ένταση, πάθος, ευφορία και αναζήτηση. Όσα ο εαυτός μας δεν πραγματώνει μόνος του στη διάρκεια της ζωής του, τη στιγμή του έρωτα όλα είναι δυνατά. Αγαπώ, προσφέρω με κάθε δυνατό τρόπο κι ας κάποτε δεν είχα ιδέα. Νιώθω ολόκληρη μέρα με τη νύχτα, «είσαι το άλλο μου μισό; Έτσι το λέμε;». Γι’ αυτό κι όλη η ψυχική οδύνη σαν αποφασίσεις να φύγεις; Τη στιγμή που η απουσία σου παρασέρνει μαζί της όσα νόμιζα πως δεν θα έχω ποτέ. Σαν το γευτείς δεν υπάρχει επιστροφή. Ότι ένιωσες θα λείπει, δεν θα αναπληρωθεί, δεν θα σωθεί με συμβιβασμούς. Ο αληθινός έρωτας είναι όλα ή τίποτα. Για τους θαρραλέους.
Ο εγωισμός μας, όμως δεν έχει διαβρωθεί. Έχει απλά κάνει μια μετάσταση στο πρόσωπο που έχεις καταραστεί να σκέφτεσαι διαρκώς. Αγαπάς το εγώ σου, σε άλλο είδωλο. Η αναζήτηση των ερωτημάτων σε ζητήματα ταυτότητας μοιάζει να ολοκληρώθηκε. Η ζωή είναι μπροστά και τόσο πελώρια σε μονοπάτια με σένα ως ήλιο και φεγγάρι. Αποζητώ εσένα μονάχα πλέον. Στον έρωτα δεν είναι όλα ρόδινα, μα οι απαντήσεις με την απουσία έρχονται. Κανείς δεν γεννήθηκε για να μείνει μόνος του. Καθόλου τυχαίο η αφετηρία της ζωής μας να σημειώνεται πλάι στη μητέρα. Ό,τι δυνατό νιώσεις, μη το αφήνεις. Η ολότητα ήταν μπροστά σου σε μια κατάσταση όπου λογική και παράνοια ισορροπούν, τα δυο μισά γίνονται ένα και ο έρωτας έχει ήδη εξιδανικευτεί. Το φως στο τούνελ σε απόσταση αναπνοής…

Θα σε αναζητώ άσκοπα σε κουφάρια ανθρώπων, με την τρελή ελπίδα να ξανά ερωτευτώ όπως εσένα.

Κωνσταντίνα Σούλτη