Για κάθε ακηδεμόνευτη ανυπεράσπιστη ψυχή.

Είναι οκ να λες όχι!
April 4, 2019
Ερασιτέχνες επαγγελματίες με… ερασιτεχνικό επαγγελματισμό
April 4, 2019

Οι φιλοζωικές εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια αυτή τη μέρα επιτυγχάνουν όλο και μεγαλύτερη ανταπόκριση του κόσμου που συμμετέχει σε αυτές με σκοπό την προάσπιση των δικαιωμάτων αυτών των ζώων και ενισχύουν σαφώς τη διάθεση του να υιοθετήσει κάποιος ένα παρατημένο ζώο. Μα επιστρέφοντας στην πραγματικότητα πολύ λίγα πράγματα δυστυχώς εντέλει αλλάζουν και πολλές από αυτές τις υιοθεσίες διαπνέονται από ένα μόνιμο αίσθημα ανευθυνότητας! Ετσι η ιστορία συνεχίζεται… Και νέα παρατημένα πλάσματα βολτάρουν στους δρόμους, άλλα αγέρωχα και άλλα τρομοκρατημένα, ως εκείνα τα αλητάκια του δρόμου που ζητούν με αξιοπρέπεια τα αυτονόητα. Λίγο φαγητό, νερό, ένα χάδι, ένα ασφαλές μέρος για να κοιμηθούν.

Kάθε μέρα, αν θυμόμαστε κάθε φορά τις τελευταίες μόνο κακοποιήσεις παρατημένων ζώων στην Ελλάδα, θα πρέπει να αποτελεί μέρα αφύπνισης για όλες εκείνες τις κοιμισμένες συνειδήσεις που βλέπουν το κακό να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια τους και δεν κάνουν τίποτα. Η υπάρχουσα κοινωνικο-οικονομική κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας σαφώς και αποτελεί τροχοπέδη για να ευδοκιμήσουν προσπάθειες ευαισθητοποίησης πάνω σε ζωοφιλικά θέματα, αλλά ας προσπαθήσουμε να αντιληφθούμε πως είναι και μια ευκαιρία να επιστρέψουμε στη γνώση του εαυτού μας και μια ευκαιρία να επιστρέψουμε στα σημαντικά και στα ουσιώδη που είναι η αλληλεγγύη και η συνεργασία μα κυρίως η ενσυναίσθηση. Ολοι όσοι δρούμε φιλοζωικά, θα προσδοκούμε πάντα σε μια μέρα μεγάλης χαράς και ουσιαστικής γιορτής, όταν «εκπαιδευτούμε» ως κοινωνία για το ποια πρέπει να είναι η σχέση μας κυρίως με τα ζώα- συντροφιάς. Οταν μάθουμε ότι ούτε κατά διάνοια εγκαταλείπουμε το ζώο μας. Οταν σκεφτόμαστε καλά πριν υιοθετήσουμε ή αγοράσουμε ένα ζώο. Οταν δεν επιτρέπουμε την αναπαραγωγή τους, γιατί φυσικά ποτέ δεν ξέρουμε τι θα απογίνουν οι απόγονοί τους. Οταν μάθουμε ότι το να μαζεύουμε τις ακαθαρσίες του σκύλου μας είναι δείγμα πολιτισμού και σεβασμού στο συνάνθρωπο.Οταν έχουμε το ζώο μας υγιές και απόλυτα εκπαιδευμένο. Γιατί και τα «αδέσποτα» δεν έπεσαν σίγουρα από τον ουρανό! Είναι πλάσματα παρατημένα στους δρόμους από τα δήθεν «αφεντικά» τους, γιατί για οποιοδήποτε λόγο δεν τα θέλουν πια και έτσι απλά τα πέταξαν!

Έχουμε μερίδιο ευθύνης, αν εξακολουθούμε να μην στειρώνουμε τα ζώα μας. Ζούμε σε εποχές που βασιλεύει σίγουρα η αδιαφορία και αυτή για μένα υποδηλώνει ότι συναινώ και συμμετέχω σε ό, τι εγκληματικό συμβαίνει δίπλα μου σε βάρος και των ζώων και των ανθρώπων, που αν δεν φτάσει στο σπίτι μου, δύσκολα θα αντιδράσω. Και το κακό σήμερα πολλαπλασιάζεται. Οχι μόνο από αυτούς που διαπράττουν τα εγκλήματα, αλλά και από εκείνους περισσότερο που βλέπουν και δεν κάνουν τίποτα. Νιώθω ότι σε μια κοινωνία
όπου όλα είναι αναλώσιμα, στο τέλος αναλώσιμο είδος θα γίνουμε και εμείς και πολύ με φοβίζει ότι δε θα είναι εκεί κάποιος να υψώσει τη φωνή του για μας και να αγωνιστεί για ταδικαιώματα μας. Ποιος θα «γαβγίσει» ή θα «νιαουρίσει» τότε για μας; Οσο η ανθρώπινη ανοησία και απληστία δεν έχει τέλος, τόσο τα περιστατικά απανθρωπιάς απέναντι σε ζώα και σε ανθρώπους θα πολλαπλασιάζονται. Παρατημένα ζώα που ξεψυχούν από κακοποίηση από υπανθρώπους, ζώα δεσποζόμενα που αλυσοδένονται για όλη τους τη ζωή, ζώα καθημερινά αβοήθητα να εξακολουθούν να πονάνε και να αποζητούν τα αυτονόητα. Άλλα να στοιβάζονται στα αυτοκίνητα καθαριότητας του Δήμου, και να πετάγονται σε χωματερές- εστίες μικροβίων που απειλούν τη δημόσια υγεία. Άυτή είναι η εικόνα της Ελλάδας. Μην γελιέστε…όταν μπορεί κάποιος να έχει την απόλυτη αναισθησία για να προκαλέσει ένα τέτοιο μεγάλο κακό σ’ ένα οποιοδήποτε πλάσμα, εμείς είμαστε οι ευαίσθητοι που εξακολουθούμενα έχουμε ενσυναίσθηση για τα πλάσματα αυτά; Σε κάθε πλάσμα άλλωστε αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία για να ζήσει και να πειστεί πως υπάρχει και η καλή πλευρά αυτού του κόσμου. Η ζωοφιλία είναι στάση ζωής. Μένεις πολύ συχνά με άδειο πορτοφόλι, δεν έχεις ποτέ σπίτι συμμαζεμένο, δεν σου μένει σχεδόν ποτέ ελεύθερος χρόνος. Χάνεσαι για λίγο από τους φίλους σου, κοιμάσαι λιγότερο, έχεις περισσότερο άγχος, κλέβεις χρόνο από την οικογένειασου και περισυλλέγεις ζώα που υποφέρουν. Άλλά και αυτό πάντα με μέτρο, καθώς συλλέκτης ζώων απαγορεύεται να είσαι. Κοιμάσαι όμως τα βράδια ήσυχα και ξυπνάς με ένα χαμόγελο ανακούφισης που και σήμερα είσαι υγιής για να προσφέρεις εκεί όπου υπάρχει δυστυχία, γιατί πολύ απλά αισθάνεσαι πως δεν είσαι τίποτα περισσότερο παρά διασώστης ψυχών και είσαι απόλυτα περήφανος γι’ αυτό.Οι ψυχές δεν σώζονται στο δρόμο. Μακάρι να γινόταν. Πόσα όμως να σώσεις και πόσα να μαζέψεις; Άκριβώς από πίσω σου θα υπάρχει ο επόμενος που θα "πετάξει".

Τα πράγματα θα αλλάξουν, όταν αλλάξει η παιδεία μας και η κουλτούρα μας γενικότερα, όταν μιλήσουμε για αγάπη άδολη σε κάθε σχολείο και καταφέρουμε να διαμορφώσουμε μελλοντικούς πολίτες ευσυνείδητους που θα σέβονται οτιδήποτε ζει και αναπνέει πάνω στον πλανήτη. Και εμείς ως εκπαιδευτικοί έχουμε χρέος αυτό τουλάχιστον να προσπαθήσουμε να κάνουμε. Άν κάθε παρατημένο πλάσμα είχε φωνή, μήπως κάπως έτσι και σήμερα θα μας καλημέριζε;…Για κάθε αδέσποτη κραυγή μου, για κάθε αδέσποτο εφιάλτη μου, για κάθε χέρι που με βοηθά και είναι ιερότερο από προσευχή. Για κάθε στόμα που για μένα εκλιπαρεί. Για κάθε δύσκολή μου στιγμή. Για κάθε θάνατο που επέλεξαν για μένα άλλοι, για κάθε ελπίδα που σε κάθε δυσκολία θα γεννηθεί. Για κάθε νύχτα που φοβόμουν και έκλαιγα και για κάθε πρωί που ξυπνούσα χωρίς ελπίδα και έλεγα «δεν μου χαρίστηκε η ζωή».Για κείνους τους φόβους σας που μας καταδικάσατε σε ψυχικό μαρασμό, για κείνα τα χέριαπου τα οπλίσατε και πατήσατε τη σκανδάλη, για κείνες τις νύχτες που δεν γνωρίζαμε τι θα μας ξημερώσει. Για κείνα τα βλέμματά σας απέχθειας και αηδίας. Για κείνες τις σκέψεις
τους ότι είμαστε περιττοί, επιζήμιοι και ανεπιθύμητοι. Για κείνες τις στιγμές που εσύ έφυγες και δεν βοήθησες. Που δεν χαράμισες για μας ούτε βλέμμα. Που δεν έσκυψες να απλώσεις το χέρι. Που δεν μπήκες στη θέση του άλλου.Και τις μέρες που περνούσαν δίχως ασφαλές αύριο. Και τους τρόμους. Και τις αμφιβολίες. Και τους εφιάλτες. Και τους σιωπηλούς λυγμούς. Και τις κρύες νύχτες. Και τις άδειες μέρες. Να ξυπνάς και να κοιτάς αν ζεις ακόμη στην κόλαση. Και να μην μπορείς να βγεις.Για κάθε κόλαση και κάθε πέρασμα στον παράδεισο. Για κάθε στιγμή που δεν κάναμε πίσω και ας νιώθαμε τις δυνάμεις μας να μας εγκαταλείπουν. Για κάθε επανάσταση που κάναμε και δεν κατάφερε κανείς να καταπνίξει. Και για καθέναν που στάθηκε δίπλα μας να τα περάσουμε όλα μαζί. Και δεν έφυγε. Και δεν λύγισε. Και δεν έκανε πίσω.

Με στόχο μπροστά, με οδηγό την αγάπη, με όπλο τη δύναμή μας. Για κάθε Κανέναν από μας που αποκτά όνομα και δεύτερη ζωή. Για την αγάπη που δεν έχει όρια και τέλος. Που δεν γνωρίζει χρώμα, φύλο, καταγωγή. Δεν γνωρίζει «δεν μπορώ».Τα πνευμόνια μας δεν αναπνέουν πίσω από τα σιδερένια κάγκελα των άθλιων ελληνικών κυνοκομείων και η ζωή στους δρόμους της Ελλάδας είναι ΚΟΛΆΣΗ. Άυτή είναι η αδέσποτη ζωή.Εσείς οι λίγοι… έστω οι ονειροπόλοι… εσείς που επαναστατήσατε σε κάθε άδικο, σε κάθε αδύνατο. Εμείς… θα βαδίζουμε μαζί!