Η αλήθεια μου…

Συντροφιά με τον Τσαρλς Μπουκόβσκι : Για τον έρωτα και τη γραφή
September 26, 2019
Η Madeline Miller στην Αθήνα!
September 30, 2019

Εγώ και η αλήθεια μου...Κοιτάζω το είδωλό μου στον καθρέφτη και βλέπω για πρώτη φορά εμένα. Ετσι ακριβώς όπως είμαι. Μια εικόνα διαφορετική, μια εικόνα που μέχρι πριν λίγο τη θόλωναν οι ενοχές,τη στρέβλωναν τα βάρη, την παραμόρφωνε η απουσία της αυτοεκτίμησης.

Τώρα καθάρισε αυτή η εικόνα κι έχει φως, πολύ δυνατό, άπλετο και ζεστό φως! Φευγαλέα σκέφτομαι την εικόνα που κουβαλούσα τόσο καιρό. Είχα μάθει να με βλέπω μικρή, μια σταλιά, μικρή και φοβισμένη.

Είχα συνηθίσει να με βλέπω κρυμμένη σε μιαγωνιά, κρυμμένη από τα θέλω μου, κρυμμένη από τα όνειρά μου... στη σιωπή της κριτικής,στο μαστίγωμα της αυτοκριτικής και στην τιμωρία που επέβαλε η ευθύνη των άλλων.

Βαρύ το φορτίο να κουβαλάς υποσχέσεις, ανεκπλήρωτα όνειρα, λάθη, απωθημένα άλλων, των σημαντικών σου άλλων, που δεν κατάφεραν εκείνοι να τα κάνουν πράξη...

Βαρύ το φορτίο των δικών σου ονείρων που στοίβαζες σ’ένα κουτί με ξεχασμένες λαχτάρες, μεκαταπιεσμένες επιθυμίες. Κι ακόμα πιο βαρύ το φορτίο όταν προσπαθούσες να φιμώσεις την καρδιά κάθε που σου υπαγόρευε να τα πετάξεις όλα μακριά, να ελευθερωθείς.Εγώ και η αλήθεια μου..

Με κοιτάζω και είμαι ελεύθερη. Δε νιώθω πια αυτό το βάρος...έφυγε μαζί με τα δάκρυα,τον πόνο, την απογοήτευση, την ακύρωση, όλες τις δεύτερες σκέψεις που έκανα για να με εγκλωβίζω στη μικρή εικόνα που είχαν φτιάξει οι άλλοι για μένα με τη δική μου συνενοχή.Με κοιτάζω και είμαι αποφασισμένη.

Αποφασισμένη να ζήσω, να ζητήσω, να διεκδικήσω,να λάβω. Αποφασισμένη να απολαμβάνω ό,τι μου δίνεται, στη στιγμή που μου δίνεται για όποιο λόγο μου δίνεται. Αποφασισμένη να φτάσω στον πυρήνα μου, στην ίδια την ουσία της ύπαρξής μου.

Αυτό το ταξίδι δεν έχει αποσκευές παρά μονο την αγάπη για χάρτη και την αλήθεια μου για εισιτήριο.Στο ταξίδι που έπαιζα το θεατή, στο ίδιο αυτό ταξίδι είμαι τώρα πρωταγωνίστρια. Το τζάμι του καθρέφτη μου έχει μικρές γρατζουνιές και κάποια φουσκώματα απο γυαλί.

Κι όμως...η εικόνα μου είναι πεντακάθαρη. Αυτά τα μικρά σημάδια, αυτές οι ατέλειες ορίζουντην πιο όμορφη, την πιο αληθινή μου εικόνα. Με αποδέχομαι έτσι ακριβώς όπως είμαι... κι είναι κάτι τόσο πρωτόγνωρο και λυτρωτικό.

Οι καμπύλες μου, που σε κάθε τους πόντο ανακάλυψα το πάθος, την ηδονή, την απόλαυση, όρισα την ταυτότητα της γυναικείας μου ύπαρξης, όχι όπως πρέπει αλλά όπως είμαι... τα μάτια μου, που έμαθαν να κοιτούν τα πράγματα όπως ακριβώς είναι, όχι όπως ο φόβος θα ήθελε να είναι... τα χέρια μου που πόνεσαν γιατί δεν είχαν μάθει να ζητούν, μα τώρα απλώνουν χαρά, αγάπη, στήριξη, βοήθεια και απλώνονται για να πάρουν αγάπη, αγκαλιά, στήριξη, βοήθεια...

τα μαλλιά μου,που μάκρυναν όσο δεν είχαν μακρύνει όλα αυτά τα χρόνια και στο χτένισμα τους αγγίζω ανεμελιά, ελευθερία, έρωτα ...

στο άσπρο μπλουζάκι που φοράω γιατί πάντα μου άρεσε το απλό κι όχι το στημένο ... στο ρολόι που φορώ όχι για να μετρώ το χρόνο που περνάει μαγια να σημαδεύω τις στιγμές, εκείνες που εγώ είμαι στην αλήθεια μου, στο σημάδι που έχω στο λαιμό μου για να μου θυμίζει πως ο θυμός που καταπίνεται, γίνεται θεριό ανήμερο και σε κατραστρέφει...

σ’εκείνο το σημάδι που θα είναι πάντα το παράσημό μου γιατί κατάφερα να ξεφύγω από τη σιωπή!

Εγώ και η αλήθεια μου...Το πιο δύσβατο, το πιο δύσκολο κομμάτι αυτού του ταξιδιού: η συνειδητοποίηση πως δε με αγαπώ...εγώ, που έλεγα πως αγαπώ εσένα πιο πολύ κι από τον εαυτό μου... μα πώς να σ’αγαπήσω όταν ήθελα να σε αλλάξω;

Οταν δε δεχόμουν αυτό που είσαι κι ήθελα απεγνωσμένα, μάταια να σε φέρω στο φως, ενα φως δικό μου που μπορεί να μην ταίριαζε στο δικό σου σκοτάδι;

Οταν ματαίωνα κάθε φορά τον εαυτό μου, γι΄αυτό που εσύ ποτέ δεν υποσχέθηκες και ποτέ δε μπόρεσες να δώσεις... Πώς να σ’αγαπήσω όταν σε άφηνα να με πληγώνεις κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, με λόγια που δεν έλεγες, με απουσία, με σιωπή...

Πώς να σ’αγαπήσω όταν κάθε φορά δικαιολογούσα ό,τι έκανες για να μπορώ να μένω κοντά σου, να βάζω όπως όπως τον επίδεσμο στην πληγή μέχρι να σ’αφήσω να την ξαναματώσεις... Πώς να σ’αγαπήσω όταν ματαίωνα τον ίδιο μου τον εαυτό σ’ενα παιχνίδι σύγκρισης με μόνο ηττημένο κάθε φορά εμένα;

Πώς να σ’αγαπήσω όταν καθρέφτιζα στα μάτια σου όλες τις πληγές μου κι αντί να τις γιατρέψω τις μάτωνα χειρότερα; Πώς να μ’αγαπήσω όταν δε μπορούσα να με δω με μάτια καθαρά; Εγώ και η αλήθεια μου...Εκείνη η στιγμή που με είδα για πρώτη φορά ξεκάθαρα...

Είμαι η Χαρά κι αυτό δεν αλλάζει ούτε μετριάζεται με κανένα υποκοριστικό που θα διαλέξεις γιατί δεν τολμάς να προφέρεις ξεκάθαρα το όνομά μου. Είμαι η Χαρά και δεν φοράω δανεικές σχέσεις στο κορμί μου από το φόβο της μοναξιάς, μιας μοναξιάς που είδα κατάματα πως ήταν η επιλογή μου από την αρχή.

Είμαι η αλήθεια μου, εκείνη που ενθουσιάζεται, που πλάθει ιστορίες με τις λέξεις της,που γελάει, που κλαίει, που δακρύζει, που ποθεί, που διψά, που πιστεύει στη δύναμή της...που πατάει γερά πια στα πόδια της κι αν στραβοπατήσει και πέσει θα ξανασηκωθεί με χιούμορ και χαμόγελο.

Είμαι η Χαρά που συγχωρεί, που εμπιστεύεται, που αγαπά. Είμαι η Χαρά που ευγνωμονεί, που επιλέγει το δικό της ρυθμό για να δημιουργήσει. ,p> Είμαι η Χαρά που ταξιδεύει, που δημιουργεί, που αγκαλιάζει, που βοηθά και είμαι εκείνη που θα δοκιμάσει να πετάξει κι ας νιώθει ένα κόμπο στο στομάχι, όπως κάθε φορά που πετούσε με την κούνια πιο ψηλά στην παιδική χαρά.

Είμαι η Χαρά, που έγινε μαμά στα εικοσι έξι της και κάθε μέρα προσπαθεί να είναι η μαμά της αγάπης.

Είμαι η γυναίκα που ερωτεύεται,παθιάζεται, ονειρεύεται, αισθάνεται, αγγίζει και αγγίζεται. Είμαι η Χαρά που χορεύει στο χορό της ζωής. Είμαι η Χαρά και θέλω να γράφω λόγια αγάπης για να γιατρεύουν εμένα,εσένα, όποιον το έχει ανάγκη.

Είμαι εκείνο το ξανθό, χαμογελαστό κορίτσι με τις τεράστιες γαλότσες στη φωτογραφία που μεγάλωσε κι αναλαμβάνει την ευθύνη του εαυτού της...

Εγώ και η αλήθεια μου...

Εγώ κι ο εαυτός μου, ένα, μαζί...Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ. Η νύχτα εσύ, το όνειρο της μέρας Μικρή πατρίδα, σώμα μου κι αρχή.

Η γη μου εσύ, ανάσα μου κι αέρας