Η βία γεννά βία!

Και όταν τρώμε… θα μιλάμε!
June 17, 2019
Ζητείται Σεφ της Κωμωδίας!
June 19, 2019

Πάλι τα ίδια και σήμερα!

Περνάς το κατώφλι του σχολείου σου και ξέρεις ότι οι νταήδες είναι εκεί και σε περιμένουν!

Εύχεσαι, να μην είχες ξυπνήσει ποτέ. Να μην χρειαζόταν να περάσεις όλο αυτό, που υπομένεις τόσα χρόνια σιωπηλά.

Πάλι θα σε ρίξουν κάτω... και θα γελάνε μαζί σου γιατί, νομίζουν ότι έτσι θα κερδίσουν δύναμη και σεβασμό. Εσύ, κουλουριάζεσαι προστατευτικά στο κρύο πάτωμα, σε εμβρυική στάση έτοιμος να δεχτείς το επόμενο χτύπημα.

Πάλι θα σε αποκαλέσουν γκέι η λεσβία και θα σε δείξουν με το δάχτυλο λες και γνωρίζουν καλύτερα την σεξουαλική σου ταυτότητα.

Θα σε πουν "χοντρό" και θα σε χλευάσουν την ώρα που προσπαθείς να φας το λιγοστό πρωινό σου, κρυμμένος σε μια γωνία του σχολείου για να μην σε δουν, επειδή εσύ δεν έτυχε να είσαι 52 ανορεξικά κιλά όπως είναι η ξανθιά γεμάτη ρουζ και κραγιόν ντίβα του σχολείου σου.

Πάλι δεν δήλωσες συμμετοχή στην μονοήμερη εκδρομή προσποιούμενος πονόκοιλο γιατί ήξερες το μαρτύριο που θα περνούσες μαζί με τους νταήδες!

Πάλι είσαι μόνος σου γιατί αυτοί που θα γινόντουσαν φίλοι σου έγιναν εφιάλτες σου!

Αμέτρητες οι ερωτήσεις της μάνας σου στο σπίτι. Αμέτρητα τα γιατί που την βασανίζουν, βλέποντας το παιδί της να αλλάζει μέρα με τη μέρα και από μπουμπούκι να γίνεται θεριό ανήμερο και να σκορπάει μίσος παντού!

Δεν της δίνεις απάντηση καμία. Δεν θες να σε λυπάται, πιστεύοντας ότι δεν θα καταλάβει…

Αμέτρητα και αναπάντητα τα δικά σου γιατί μπροστά σε ότι σε ταλαιπωρεί και σε κάνει άνθρωπο σιωπηλό και απόμακρο, άνθρωπο χωρίς συναίσθημα μισητό και εν τέλει παχύσαρκο, κλεισμένο στον εαυτό του μπροστά από μια τεράστια οθόνη ζώντας σε μια εικονική πραγματικότητα που δεν μπορεί να τον πληγώσει.

Θυμάσαι όλα τα χτυπήματα, όλες τις προσβολές όλα εκείνα που δεχόσουν αλλά ποτέ δεν μίλησες και δεν είπες σε κανένα.

Θυμάσαι……

Άφησες να κακομεταχειριστούν το είναι σου, το σώμα σου, τη ζωή σου, γιατί φοβόσουν να αντιδράσεις, φοβόσουν να μιλήσεις! ΦΟΒΟΣΟΥΝ.

Μεγάλωσες και έγινες σκιά, κουβαλάς πάνω σου όλες εκείνες τις μνήμες που σε στοιχειώνουν τα βράδια, ξυπνάς ουρλιάζοντας πιάνοντας το κεφάλι σου για να αποφύγεις το χτύπημα του νταή, δεν ξέρεις εάν όντως σε ελκύουν κορίτσια η αγόρια γιατί μετά το σχολείο έτρεχες σπίτι σου να κρυφτείς από εκείνο που σε βασάνιζε ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ!

Φρούριο το δωμάτιο σου και μοναδικός φίλος κενά χαρτιά με σκόρπιες λέξεις επάνω…. ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ…..ΖΩ ΕΝΑ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ…..ΚΑΝΕ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ Ο ΠΟΝΟΣ……ΚΑΝΕ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΟΥΝ….

Λέξεις που στα χέρια ενός ειδικού θα έμοιαζαν λες και τις είχε γράψει κάποιος παράφρων, λέξεις που τις έγραψε ένα ανήλικο παιδί….ένα παιδί που δεν τόλμησε ποτέ να αντισταθεί και να υψώσει το ανάστημά του.

Ο νταής δεν ήταν άλλος παρά παιδί της ίδιας ηλικίας η και ελάχιστα μεγαλύτερο….

Δεν έτρεχε να γυρίσει σπίτι του….Δεν ήθελε…

Έμενε έξω μέχρι αργά ζώντας στην παρανομία, επιβάλλοντας και σε άλλα παιδιά να ζουν το ίδιο μαρτύριο…

Ο νταής είχε ένα πατέρα αλκοολικό και μια μάνα που δεν την ένοιαζε τίποτα άλλο πέρα από τα λούσα.

Ο νταής ξεσπούσε με κλωτσιές και βρισιές σε άλλα παιδιά, γιατί δεχόταν το ίδιο μαρτύριο, από τον πατέρα του.

Για τον πατέρα του ήταν ένας ανίκανος και για την μανά του απλά ανύπαρκτος.

Μην γίνεις ο γονιός που μισούσες….

Μην γυρνάς την πλάτη σου σε ένα συμμαθητή σου που δέχεται μπούλινγκ…

Μην αφήσεις το μίσος και τον εκφοβισμό να καταστρέφει ψυχές γιατί δεν συμβαίνει σε εσένα….

Η αδικία φέρνει αδικία….

Η βία γεννά βία…