Κάποιος άλλος, όχι εγώ…

«Η Δασκάλα με τα Χρυσά Μάτια»
October 16, 2019
Σπασμένο γυαλί- Άρθουρ Μίλερ
October 23, 2019

Καθημερινά, αν αναλογιστούμε μονίμως ζητάμε! Ζητάμε μια... καλή δουλειά, όμορφες στιγμές που δίνονται απλόχερα ή καμιά φορά με κάποια κρυφή δυσκολία. Μα κυρίως, εκείνον τον έναν που θα αναγεννήσει το ξεθωριασμένο χρώμα στην ζωή μας. Που θα μας μάθει τα βήματα ενός βαλς, φτιαγμένα και προορισμένα μόνο για δύο.

Τι γίνεται, όμως μάτια μου όταν έχεις μάθει να χορεύεις μόνο στον ρυθμό του; Και αν τελικά στο πέρασμα του χρόνου... είναι ο μόνος χορός που ήθελες ποτέ να ειδικευτείς;

Στην ζωή μου, ζήτημα να έχω ερωτευτεί μόνο δύο φορές. Γνώριμες οι άτιμες οι πεταλούδες στο στομάχι, έκαναν σαν τρελές με την ίδια σου την σκέψη. Έμαθα να συντροφεύω τα ασταθή, βήματα σου και να μεταφράζω, τις άκομψες σιωπές σου.

Ένα σου βλέμμα, ικανό να ορίσει κάθε άγραφο λεξικό αυτού του κόσμου. Σιωπές... τόσο επικίνδυνα εθιστικές! Δοσμένες, σε κοινά ειδυλλιακά ταξίδια, μικρές αποδράσεις στο πλευρό σου!

Να έχω να νοσταλγώ το νοτισμένο σεντόνι τα πρωινά, εμπλουτισμένο με το άρωμα σου. Να ξυπνάω, πλάι στο το χαμόγελο σου συνοδευόμενο από... «μείνε λιγάκι ακόμα».

Εσύ μονίμως έταζες... αλλά τι γίνεται σαν οι ψεύτικες υποσχέσεις καταρρέουν; Τι να το κάνεις μάτια μου, όταν από τις εικοσιτέσσερις ώρες της ημέρας, καταφέρνει να σε κάνει ευτυχισμένη μόνο δέκα ολόκληρα λεπτά;

Όταν δεν απομένει χρονικά καμία πεταλούδα πια μέσα σου και προσπαθεί επιδεικτικά να διδάξει σε κάποιον άλλον τον ίδιο με τότε χορό; Διαφορετικά βήματα, διαφορετικός καβαλιέρος...

Πόσο ακόμη να επιμείνεις ατάραχος στις αρχικές μελωδίες; Πόσο να υπομείνεις σε ψεύτικα λόγια; Χαλάλι σου τα παραμύθια του Αλή Μπαμπά.

Πλέον αναζητώ καινούργια βήματα στον προσωπικό μου χορό, αποζητώ εθιστικά παιχνιδιάρικα αρώματα, που να μην έχουν να κάνουν καμία σχέση με το γνώριμο δικό σου.

Κάποιος άλλος, μεταφράζει τις σιωπές, των κενών στα μάτια μου που δημιούργησες εσκεμμένα εσύ. Δεν παραπονέθηκε όμως ποτέ. Απλόχερα μονάχα χαρίζει, εκείνα τα φιλιά και τις αγκαλιές που μου στέρησες εσύ.

Με κάποιον αντίστοιχα, ελπίζω να δένεσαι και εσύ, ίσως είναι όσα κρυφά επιθυμούσαμε και ακόμη τότε δεν γνωρίζαμε.. Έτσι κι αλλιώς αυτός δεν είναι ο έρωτας;

Βαδίζεις σε άγνωστα βήματα προσπαθώντας να αφουγκραστείς την αλήθεια, μπλεγμένη ανάμεσα στους θορυβώδεις, ήχους της πόλης, των νέων ευκαιριών και αρωμάτων!

Θα σε ονομάσω Ζωή και ύστερα αργό και βασανιστικό θάνατο!

Σαν ένα άνισο εξαρχής παιχνίδι, που εξελίχθηκε σε πόλεμος με νικητή και ας σε γελάσανε, εμένα!