Αχ μάνα…

Adapt Festival
April 20, 2019
Οι Αλεξανδρινές- Η ζωή στη Νειλοχώρα
April 21, 2019

Άνοιξες εύθραστα τα παιδικά σου μάτια. Κρύο σε διαπερασε και ξέσπασες σε κλάματα, κατάλαβες πως κάτι δεν πήγαινε καλά, γιατί έβλεπες ανάποδα τον κόσμο όλο...
"Κυρία συγνώμη, γιατί κλαις ποιος σε πείραξε... και ο κύριος δίπλα σου γιατί με κοιτάζει λες και είδε φάντασμα;"
Τωρα είναι καλύτερα, μυρίζει όμορφα και είναι τόσο ζεστά στην αγκαλιά της κυρίας που έκλαιγε. Μου αρέσει εδώ, ας με αφήσουν εδώ.

Μεγαλώσες κάτω από το αγρυπνο βλέμμα της, φρουρος έστεκε δίπλα σου για να σε προστατέψει από όλα εκείνα που βασανιζαν το μυαλό της.
Ένα λεπτό εάν αργούσες, γυαλί το μέσα της, έσπαγε σε χιλιάδες μικρά κομμάτια πως δεν θα σε ξανά δει ποτέ.
Σου φώναζε, για κατι που αργοτερα θα καταλαβαινες πως ηταν λαθος, μανίασμενα κυματα τα δάκρυα της έτρεχαν κρυφά, δίνοντας ψεύτικες υποσχέσεις πως δεν θα σε ξανά μαλωσει ποτέ.
Μα πως να κρατήσεις αυτή την υπόσχεση; Πως αφού είναι σπλάχνο από τα σπλάχνα σου και αίμα από το αίμα σου;

Στα πρώτα σου δάκρυα μαύρος ο ουρανός της γεμάτος σύννεφα... έτρεχε κοντά σου και σε παρηγορουσε, χιλιάδες φιλιά γέμισαν το μέτωπο σου και το στόμα της γέμισαν λόγια παρηγοριάς που εξαφάνιζαν τον πόνο, δεν υπήρχε...

Το βράδυ ήταν η αγκαλιά της που αποζητουσες και όχι το παραμύθι. Άγιος τόπος η αγκαλιά της ήθελες να μείνεις εκεί για πάντα, ατρωτη γινοσουν εκεί μέσα και κανείς δεν μπορούσε να σου κάνει κακό...

Πόσα σε αγαπαω έκρυβε η λέξη προσεχε....
Προσεχε γιατί αν παθεις κάτι θα χαθεί. Η αγκαλιά της θα μαραζωσει και τα μάτια της θα γίνουν θάλασσες, έτοιμες να καταπιουν ότι βρεθεί μπροστά τους...

Προσεχε σπλάχνο της γιατί σε αγαπησε από την πρώτη στιγμή που έμαθε πως υπάρχεις. Σε αγάπησε πριν ακόμη να σε δει, σε κρατήσει, σε μυρίζει και σε νιώσει...
Σε αγάπησε ανιδιοτελως....δεν σου ζήτησε ποτέ, μα μόνο σου προσέφερε τον κόσμο ολόκληρο.
Δεν σε πικράνε όσες φορές και αν αρνήθηκες την τότε αγια αγκαλιά της.
Η ψυχή της εκουσιος δούλος σου να έχεις χιλιάδες ζωές να ζήσεις.

Μην την διώχνεις σπλάχνο της και μη την αποπαιρνεις, μονάχα τρέξε κοντά της να της πεις πόσο την αγαπάς, γιατί τα χρόνια περνάνε και οι στιγμες χάνονται σαν ένα πουλί που φεύγει γρήγορα, πριν προλάβεις να το πιασεις.
Θα είναι εκεί για να γιατρέψει κάθε πόνο σου κάθε βάσανο και λαχταρα....

Αχ μάνα μανουλιτσα γλυκιά....