Μη σε κρατάς πια δέσμιο του τώρα.

Οι κρυφές πύλες του κόσμου των ξωτικών… (Μέρος πρώτο)
April 7, 2019
Τι εννοείς πως είμαστε όλες ίδιες; (Λίστα)
April 8, 2019

Μια φορά και ένα καιρό ένα παιδάκι συνάντησε ένα άλλο παιδάκι και ξεκίνησαν μαζί ένα ταξίδι που το έλεγαν φιλία!

Αυτό το ταξίδι τους, έκρυβε πολλά σκαλοπάτια και τα δυο παιδάκια αποφάσισαν, να τα ανέβουν μαζί, πιασμένα χέρι- χέρι δίνοντας το ένα στο άλλο δύναμη και κουράγιο.

Τα παιδάκια στην αρχή μοιράζονταν σκανδαλιές και πλαστελίνες. Έκρυβαν τα πολύτιμα κραγιόνια τους από τα άλλα παιδάκια και ποτέ δεν μαρτυρούσαν το ένα το άλλο, ότι τιμωρία και να τους έβαζε η δασκάλα τους. Έμεναν πιστοί φύλακες στον όρκο που είχαν δώσει ανάμεσα σε λάσπες και γδαρμένα γόνατα.

Όρκος παντοτινής φιλίας αλέκιαστης από την μαυρίλα των άσχημων εποχών, στάσιμη σε όλα τα καλά και γρήγορος διαβάτης από κάθε τι κακό.

Τα παιδάκια μεγάλωναν και μαζί τούς μεγάλωνε και το όμορφο αυτό τριαντάφυλλο της αγνής και άνευ όρων αγάπης…

Στα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα του ενός ξενυχτούσαν και τα δύο πίσω από ένα τηλέφωνο δίνοντας απλούς όρους προσπαθώντας να λύσουν το μυστήριο του έρωτα!

Αν πληγωνόταν ένας από τους δύο, φτερά κατανόησης και δέκτης δακρύων γινόταν η αγκαλιά του άλλου παίρνοντας μακριά ότι το βασάνιζε. Λόγια παρηγοριάς και μίσους ξεστόμιζαν γιατί όποιον τολμούσε να πειράξει τον καλύτερο τους φίλο.

Ανέμελα παιχνίδια και κρυφές συναντήσεις καλύπτοντας το ένα το άλλο ήταν λίγα από εκείνα που δεν θα ξεχνούσαν ποτέ..

Τα χρόνια περνούσαν τα παιδάκια έγινα τόσο μεγάλα που το πανεπιστήμιο μπήκε αναμεσά τους σαν ένα μεγάλο τοίχος σηκωμένο ενάντια σε ότι είχε περισσότερο σημασία, τη φιλία τους….

Τα τηλέφωνα είχαν ελλατωθεί και οι ώρες που μιλούσαν για την ξεχωριστή πλέον ζωή τους ήταν ελάχιστες. Στα όνειρά τους δεν είχαν θέση πλέον οι όρκοι που είχαν δώσει.

Το πανεπιστήμιο τελείωσε και μαζί του τελείωσε και η φιλία αυτή! Θολή ανάμνηση που την αντικατέστησε η ρουτίνα του σήμερα, οικογένεια, παιδία, υποχρεώσεις και ένα σορό από εκείνα που εύχεσαι ποτέ να μην 'ρθουν.

Φθαρμένες υποσχέσεις και ταλαιπωρημένα όνειρα είχαν πάρει τη θέση της τότε υπόσχεσης ότι η φιλία τους θα κρατήσει για πάντα….

Ο πόνος των γδαρμένων γονάτων είχε υποχωρήσει και τη θέση τους πήρε, ο πόνος της διπροσωπία και των πληγωμένα εγώ. Τώρα πλέον οι δυο φίλοι δεν θα είχαν μια αγκαλιά να κρυφτούν μέσα και να κλαίνε λέγοντας όλα αυτά που τους πονάνε, τώρα οι δυο φίλοι ήταν μόνοι και ξένοι…

Μένοντας κολλημένοι στο τώρα μη θέλοντας να πάμε παρακάτω, μη θέλοντας να ζήσουμε το αβέβαιο, ξεχνάμε όλα αυτά που κάποτε ελπίζαμε να φτάσουμε.

Διαγράφουμε φιλίες και υποσχέσεις, όνειρα που δεν προσπαθούμε πια να κάνουμε πραγματικότητα. Παιδικά παιχνίδια παρέα με τα στρατιωτάκια και τους κρυμμένους θησαυρούς που φυλούσε καλά εκείνος ο τεράστιος γίγαντας στην αυλή του σπιτιού μας και τις σκανδαλιές που έκαναν την καρδία μας να χτυπά σε ξέφρενο ρυθμό.

ΞΕΧΝΑΜΕ….

Πουλήσαμε τα θέλω και την αθωότητά μας με αντάλλαγμα κάλπικα τώρα….

Πιστέψαμε σε μια ευτυχία που είναι ντυμένη με φύλλα χρυσού, θαμπωμένοι από την τόση ομορφιά της χωρίς να μπορούμε να δούμε το ψεύτικο χαμόγελο που έκρυβε τόση δυστυχία!

Δίνουμε ατέρμονες υποσχέσεις για να αποφύγουμε αυτό που ήδη ξέρουμε. μα εθελοτυφλούμε να αντικρίσουμε.

Μην αφήνεις λοιπόν τις στιγμές σου να χάνονται, μην χαρίσεις τις στιγμές σου στον βωμό των υποχρεώσεων και της καθημερινής ρουτίνας της τωρινής ενήλικης ζωής σου. Ζήσε κάθε στιγμή σου, κάθε σου πριν, τώρα και μετά δίνοντας μια υπόσχεση στον εαυτό σου. Ότι όσες δύσκολες στιγμές και αν φέρει εμπρός ετούτος ο διαβολεμένος κόσμος, εσύ θα παραμένεις εκείνο το αγνό, γνήσιο και γεμάτο όνειρα παιδί!