Να αγαπάς αυτούς τους ανθρώπους

10 Χρόνια γάμου
March 28, 2019
Της… μάνας σου
March 29, 2019

‘’ Άργησα τόσο στην πορεία μου στον κόσμο, που ήρθε το σούρουπο κι έχασα τον δρόμο για πάντα. ‘’
Γουίλιαμ Σαίξπηρ

Θα τους ακούσεις συχνά να φωνάζουν.
Θα τους δεις να είναι χαμένοι στους λαβυρίνθους της ψυχής τους.
Θα τους βρεις με ξεσκισμένη σάρκα, να παλεύουν με τα σκοτάδια τους μέσα σε βαθιά άβυσσο.
Άλικο το χρώμα στα χείλη τους μα τα μάτια τους μαύρος έβενος, έτοιμος να σε ρουφήξει σαν τα αντικρύσεις.

Είναι όσοι βγήκαν μέσα από την φωτιά... αναγεννημένοι!.
Κάστρα από άμμο τα κορμιά τους. Έστεκαν αγέρωχα εκεί, κάθε φορά που αδυσώπητα και λυσσαλέα τα κύματα της ζωής τα γκρέμιζαν.

Σε αυτούς δώσε λίγο από το φως σου, τότε που φαίνεται ότι το αξίζουν λιγότερο.
Άπλωσε το χέρι σου και τράβηξε τους έξω, τότε που κανείς δεν θα το κάνει, άκουσε την ιστορία τους και γίνε ένα με αυτή, ζήσε μέσα από τα μάτια τους και άσε τον πόνο τους να σε αποκοιμίσει. Σαν εκείνο το παραμύθι που σου έλεγαν όταν ήσουν μικρός και δεν έφταναν, τα άτιμα σκεπάσματα από το κρεβάτι, για να σε προστατέψουν απ' το ΤΕΡΑΣ που κρυβόταν μέσα στην ντουλάπα της ψυχής σου.
Μην αποζητήσεις τίποτα από δαύτους, παρά μόνο δώσε περίσσια αγάπη. Όμοια με εκείνη που δίνει η μάνα στο μονάκριβο σπλάχνο της, όταν το παίρνει για πρώτη φορά αγκαλιά Γέμισε την ψυχή σου με υπομονή και φως και αγκάλιασε τα πληγωμένα όνειρα τους. Βγάλε το αγκάθι που έχει ριζώσει μέσα τους και άσε τον χρόνο να γιατρέψει τις πληγές.
Δεν θέλουν να σε πικράνουν, δεν θέλουν να σε διώξουν από δίπλα τους, και ας είναι θάλασσα φουρτουνιασμένη τα μάτια τους.
Μη τα κατηγορείς...τρικυμίες και φουρτούνες γνώρισαν μόνο. Καπετάνιος στο τιμόνι της ζωής τους η θλίψη, που σαν αυτή άλλη δεν είδες μα σα την αντικρίζεις, τυφλός στέκεις μπρος σε τόσα θαύματα.
Άσχημα τα μαντάτα που θα ξεπροβάλλουν από το στόμα τους, άσχημα και όσα έζησαν εχθρός σε όσα καλά έρχονται σε όσα δεν θα προλάβουν να δουν τον ήλιο να ανατέλλει.
Να τους αγαπάς αυτούς τους ανθρώπους, να αγαπάς τα σκοτάδια τους, να περπατάς στην άκρη του σχοινιού μαζί τους και σαν νιώσεις ότι πάει να κοπέι πέταξε μαζί τους σαν ελεύθερο πουλί. Πέταξε μαζί τους, γιατί κάποτε ήταν ελεύθεροι... κάποτε ονειρεύονταν γαλανους ουρανους με χρυσά σύννεφα, ροζ καστρα με γαλαζια στρατιωτακια που πολιορκουσαν την ψυχη τους και μια γλυκια αγκαλια τους περιμενε, έτοιμοι να χωθουν μεσα της. Κάποτε ονειρεύονταν σαν μικρά παιδιά! Μικρά παιδιά που έπαιζαν ανέμελα και εκλειναν αυτιά και ματιά... Να μην νιώθουν πια τα αιχμηρά, νυχια της θλίψης, να ξεσκίζουν το μέσα τους...