Νίκος Αγαθαγγελίδης: “Ο κάθε ένας χρωστά στον εαυτό του να συνεχίσει να αγωνίζεται”.

Αλεξάνδρα Αγγελοπούλου: “το βιβλίο είναι ένα όμορφος τρόπος να δραπετεύουμε”.
February 24, 2021
Νατάσσα Σκούρου: “Το βιβλίο δεν περνάει κρίση, κρίση περνάνε οι άνθρωποι”.
February 24, 2021

Τι είναι για εσάς συγγραφή;

Συγγραφή για μένα είναι ο ιδανικότερος, ο πιο όμορφος προορισμός, που, όμως, για να τον προσεγγίσει κανείς πρέπει να περάσει ένα μονοπάτι στρωμένο με αγκάθια. Η συγγραφή είναι κατάθεση ψυχής και, όπως καθετί ειλικρινές, φέρει και τον ανάλογο "πόνο".

Όταν γράφω, δεν είναι λίγες οι φορές που νιώθω λες και κάθομαι στην καρέκλα του ψυχαναλυτή και στην πολυθρόνα του θεραπευομένου την ίδια στιγμή. Εκεί δεν υπάρχει χώρος για ψέματα! Η συγγραφή με προ(σ)καλεί να στραφώ μέσα μου, να ξεκλειδώσω τις μύχιες σκέψεις μου και να έρθω πρόσωπο με πρόσωπο με όλους τους φόβους μου. Αυτή είναι η ‘σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού’, που ωστόσο με οδηγεί στο φως. Γιατί κάθε φορά που θα σταθώ αντάξιος της πρόκλησης, όταν αποτυπώνω στο χαρτί όσα σκέφτομαι, είναι σαν να αφήνω πίσω τα "πρέπει" και τα "ίσως" δεν υπάρχει τίποτα και κανένας που να μπορεί να με περιορίσει πλέον. Λυτρώνομαι από κάθε βάρος, νιώθω περισσότερο διαυγής. Επέρχεται η κάθαρση μέσα μου, μια αίσθηση ανακούφισης και γαλήνης που δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα άλλο. Τότε, ναι, βρίσκομαι στον Παράδεισο.

Προσωπική συμβουλή: μην φοβηθείτε να βαδίσετε στις σκοτεινές πτυχές του μυαλού σας. Εξερευνώντας το πιθαμή προς πιθαμή θα καταφέρετε να στερήσετε από το σκοτάδι όλη τη δύναμη που ασκεί πάνω σας, ίσως και να το διαλύσετε εντελώς. Η συγγραφή αποτελεί έναν ισχυρότατο σύμμαχο σε τούτον τον αγώνα!

Θεωρείτε ότι το βιβλίο περνάει κρίση;

Ότι "πέρασε η μπογιά του", που λένε; Ούτε κατά διάνοια! Το βιβλίο έχει αποδείξει την αξία του μέσα στην ιστορία. Ο πολιτισμός εξελίσσεται, οι κοινωνίες προοδεύουν, όμως το βιβλίο ήταν και είναι εδώ, πιο επίκαιρο παρά ποτέ. Τα τελευταία χρόνια το αναγνωστικό κοινό είναι αναμφίβολα μεγαλύτερο σε σχέση με το παρελθόν (και πολύ πιο απαιτητικό, γεγονός που με χαροποιεί ιδιαίτερα). Η στροφή του κόσμου στο βιβλίο έχει οδηγήσει πολλά λογοτεχνικά είδη σε άνθηση, δημιουργώντας γόνιμο έδαφος για νέους και ικανούς συγγραφείς.

Ακόμη και η Covid εποχή, με όλα τα αρνητικά που έφερε, έκανε τους ανθρώπους να στραφούν στην ανάγνωση. Ένα βιβλίο είναι σαν το κρυφό παράθυρο που μένει πάντα ανοιχτό, μια έξοδος κινδύνου από την πραγματικότητα. Αυτή είναι η αναλλοίωτη αξία του βιβλίου! Και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει!

Πως βιώνει ένας συγγραφέας τα κοινωνικά και ψυχολογικά προβλήματα που έφερε η... Covid εποχή; Ζούμε σε μια δύσκολη εποχή, δε χωρά αμφιβολία. Ναι, οι συνθήκες είναι αντίξοες, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ήρθε και το τέλος του κόσμου. Ο κάθε ένας χρωστά στον εαυτό του να συνεχίσει να αγωνίζεται, παρά τους χαλεπούς καιρούς.

Αυτό, φυσικά, δεν ισχύει μόνο για τον συγγραφείς, αλλά για όλον τον κόσμο: τους εργάτες, τους υπαλλήλους, τους φοιτητές, τους ανέργους, όλη την κοινωνία. Οι συγγραφείς δεν αποτελούμε εξαίρεση· δε ζούμε σε άλλο πλανήτη. Κουβαλάμε τα φορτία όπως κάθε ένας και πρέπει να διαμορφώνουμε τη ζωή μας κάτω από τις εκάστοτε συνθήκες. Κρύβουμε τα χαμόγελά μας πίσω από μάσκες και περιμένουμε την στιγμή που θα ανασάνουμε και πάλι ελεύθερα.

Μέσα σε όλη αυτή τη δυσαρμονία που ζούμε, ωστόσο, θαυμάζω τους συγγραφείς που καταφέρνουν να διαχειριστούν παραγωγικά το χρόνο τους και να είναι δημιουργικοί. Προσπαθώ να παραδειγματιστώ από αυτούς λέγοντας στον εαυτό μου: «Αν κάποιοι είναι ικανοί να το κάνουν, σημαίνει ότι δεν είναι αδύνατο. Σήκω, λοιπόν, και δείξε τι αξίζεις!»

Πείτε μας δυο λόγια για το βιβλίο σας και αν έχετε κάποιον αγαπημένο ήρωα!

Αν ήταν να το εντάξω σε κάποιο από τα λογοτεχνικά είδη θα έλεγα ότι πρόκειται για ένα μυθιστόρημα μυστηρίου-ψυχολογικό θρίλερ. Ωστόσο, θεωρώ ότι οι «ΗΜΙΖΩΕΣ» αποτελούν κάτι περισσότερο από μια τετριμμένη αστυνομική ιστορία. Το βιβλίο εστιάζει αρκετά στο άτομο και στον ψυχισμό του, στο πώς διαχειρίζεται τις προκλήσεις και, φυσικά, τι αντίκτυπο έχει στην ίδια την κοινωνία. Μέσα στο βιβλίο θίγονται πολλά ζητήματα του σήμερα που μαστίζουν αυτό που αποκαλούμε σύγχρονη κοινωνία: η ψυχική υγεία, η κακοποίηση (λεκτική- σωματική), η ξενοφοβία, ο ρατσισμός, οι κοινωνικές ανισότητες και όλοι οι παράγοντες που στηρίζουν ή μάχονται αυτές τις έννοιες.

Για μένα το να διαμορφώσω μια ‘λογοτεχνική πραγματικότητα’ ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στην οποία κλήθηκα να ανταποκριθώ. Οι ΗΜΙΖΩΕΣ είναι ένα μυθιστόρημα με πολλούς πρωταγωνιστές· ή για να το θέσω καλύτερα: δεν έχει κανέναν πρωταγωνιστή. Ο αναγνώστης θα γνωρίσει περισσότερες από μια οπτικές και θα έχει την ελευθερία να διαλέξει με ποιον χαρακτήρα ταυτίζεται περισσότερο (ή αν θα ταυτιστεί). Στο βιβλίο δεν υπάρχουν οι απόλυτα καλοί και κακοί χαρακτήρες, όλοι τους διακατέχονται από ορισμένες αρετές, αλλά και διαφορετικά πάθη. Θα με ενδιέφερε πάρα πολύ να ακούσω τις γνώμες των αναγνωστών για το ποιους ήρωες συμπάθησαν και ποιους μίσησαν.

Προσωπικά, όσο περίεργο και αν ακούγεται, δεν υπάρχει κάποιος χαρακτήρας που να ξεχωρίζω ή να του έχω αδυναμία. Για όλους τρέφω κατανόηση, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ενστερνίζομαι τις απόψεις τους. Υποθέτω ότι είναι αναπόφευκτη παρενέργεια μιας και ξέρω πολύ καλά πλέον (και το ίδιο θα καταλάβει ο αναγνώστης) ότι δεν υπάρχει κανένας απόλυτα σωστός και ακέραιος χαρακτήρας να μας καρτερεί στις «ΗΜΙΖΩΕΣ».

Ανήκετε στο... πλήρωμα του εκδοτικού οίκου Υδροπλάνο. Πείτε μας δυο λόγια για το εκδοτικό σας σπίτι που κάθε μέρα το βλέπουμε να εξελίσσεται!

Το ΥΔΡΟΠΛΑΝΟ δεν το αντιμετωπίζω σαν εκδοτικό οίκο, αλλά σαν το πρώτο μου εκδοτικό σπίτι. Δεν νομίζω ότι μπορώ να περιγράψω με λόγια τη χαρά που νιώθω να είμαι μέλος του πληρώματος του. Το ΥΔΡΟΠΛΑΝΟ πετά σε νέα μέρη, εξελίσσεται και μαζί του εξελισσόμαστε και εμείς. Είμαστε συνεπιβάτες σε ένα υπέροχο λογοτεχνικό ταξίδι που μας πάει ολοένα και ψηλότερα.

Κάθε μέρα έχω την τιμή να γνωρίζω αξιόλογους ανθρώπους, μέλη του ίδιου πληρώματος, που μας συνδέει η ακατανίκητη αγάπη για τα βιβλία. Μου αρέσει να συνεργάζομαι και να ανταλλάσω απόψεις μαζί τους. Νομίζω ότι έχουμε να περιμένουμε πολλά υπέροχα πράγματα από το ΥΔΡΟΠΛΑΝΟ και θα είμαστε όλοι εδώ για να τα δούμε μαζί.

Κλείνοντας θέλουμε να στείλετε ένα δικό σας μήνυμα στους αναγνώστες μας.

Φίλε αναγνώστη, μη σκύβεις το κεφάλι. Να είσαι αισιόδοξος. Εντάξει, γνωρίζω ότι δεν πρωτοτύπησα, αλλά είμαι πεπεισμένος ότι τα απλούστερα πράγματα είναι και τα πιο ουσιώδη. Ως εκ τούτου, οφείλουμε να τα πούμε πολλές φορές (πρωτίστως στον εαυτό μας) μέχρι να τα χωνέψουμε. Προσωπικά, το διάστημα των τελευταίων μηνών ήταν μια περίοδος σκληρής δοκιμασίας για μένα, όπως και για πολύ κόσμο. Ήρθαν στιγμές που ένιωσα τη γη να τρέμει κάτω από τα πόδια μου, ότι είχα φτάσει στα όριά μου. Δεν πρέπει να νιώθουμε ντροπή, όσοι το έχουμε νιώσει, γιατί ΟΛΟΙ το έχουμε νιώσει.

Σε τέτοιες στιγμές γονατίζουμε, ξαποσταίνουμε όσο έχουμε ανάγκη και επανερχόμαστε με νέα δυναμική, σθένος, μεγαλύτερη αντοχή, κρατώντας το κεφάλι ψηλότερα. Και όσο η δοκιμασία μοιάζει δυσκολότερη, εμείς εκεί· πείσμα στο πείσμα. Επιμύθιο: να χαμογελάς, φίλε αναγνώστη! Να γελάς δυνατά μετά από μια απαίσια μέρα, γιατί τελείωσε, πέρασε. Δεν μπορεί να σε πληγώσει πια, είναι παρελθόν. Θα έρθουν άλλες; Αναμφίβολα. Εσύ κράτα το χαμόγελο σου και να θυμάσαι: δεν είναι τυχαίο που άντεξες ως εδώ. Πίστεψε στον εαυτό σου· το αξίζει!