Οι κρυφές πύλες του κόσμου των ξωτικών… (Μέρος πρώτο)

Έγκλημα στο Όριεντ εξπρες
April 7, 2019
Μη σε κρατάς πια δέσμιο του τώρα.
April 8, 2019

Κάποια από αυτά τα πλάσματα κυκλοφορούν στον κόσμο μας τις νύχτες και ξεφαντώνουν με χορό και τραγούδι στα σκοτεινά ερημικά δάση και τα δροσερά λιβάδια.

Κι ήταν τότε που αντίκρυσα εκείνη τη γυναίκα; περπατώντας αμέριμνη και χαμένη στις σκέψεις μου. Σκέψεις απόμακρες και ξένες από όλα όσα θέλησα να κρατήσω μέσα μου ζωντανά και γνήσια.

Στεκόταν πλάι σε ένα δέντρο, φορώντας ένα μακρύ φόρεμα που είχε το χρώμα του φεγγαριού. Το πρόσωπό της ήταν λευκό σα χιόνι, φτιαγμένο θαρρείς από δροσερό μάρμαρο. Ο λαιμός της μακρύς, όμοιος με κύκνου, ένα ευγενικό τρεμάμενο στόμα και μάτια διαπεραστικά με μια αχνή πράσινη λάμψη. Τόσο όμορφα ήταν εκείνα μάτια και η σιλουέτα της ανάμεσα στα κλαδιά των δένδρων, που κάτι μέσα μου έσπασε κι απέμεινε νεκρό.

Ήξερα μέσα μου ότι αυτός ο κόσμος είναι τόσο εύθραυστος και απόξενος που εάν δεν πιστέψουμε σιγά σιγά όλα τα παραμύθια που μας νανούριζαν στα παιδικά μας χρόνια, εκείνα θα χαθούν και μαζί θα χαθεί και αυτή η αθωότητα που αντικρίζεις μόνο σε παιδικά μάτια.

Μάτια που είναι έτοιμα να πιστέψουν ότι και αν τους πεις! Σανίδα σωτηρίας τα χείλη σου έτοιμα να χτίσουν μέσα τους μια ζωή γεμάτη παραμύθια.

Άκουσε με, είναι πολλά και ζουν ακόμη αναμεσά μας μέσα στους μεγάλους θάμνους που φυτρώνουν στα σταυροδρόμια των δασών.

Κρυμμένα ανά αιώνες μέσα στα δάση, μπορεί να περάσεις εκατό φορές δίπλα από τα σπίτια τους χωρίς να τα δεις κι όμως αυτά είναι εκεί.

Το ξέρω καλά, γιατί τα έχω δει με τα μάτια μου μέσα στη νύχτα και τα άκουσα να τραγουδάνε τα απόκοσμα τους τραγούδια…Απαλό το χάδι τους στο πρόσωπό σου που εσύ ονόμασες δροσερό αεράκι, και εκείνες οι σκιές που βλέπεις να περνούν φευγαλέα από μπρος σου όταν κλείνεις τα μάτια σου για λίγο.

Κακό δεν έχουν στο νου για να σου κάνουν παρά μόνο μικρές σκανδαλιές, μα πρόσεξε προσβάλλονται και θυμώνουν πολύ, όταν κάποιος μιλάει συνέχεια για αυτά, κι από την άλλη μπορεί κάποιος να τα ευχαριστήσει τόσο εύκολα με λίγο γάλα στην εξώπορτα. Πίστεψε με, θα κάνουν τα πάντα για να του φέρουν καλή τύχη….

Σαν ψελλίσουν το όνομα σου, μην απαντήσεις. Ζήλεψαν τη φωνή σου και για πάντα δική τους θέλουν να την κάνουν. Χρυσό μην τους ζητήσεις γιατί κάρβουνο θα κρατάς στα χέρια σου μόλις ο ήλιος ανατείλει, μα σαν τα δεις να χορεύουν τρέξε κοντά τους με λίγο αλάτι κρυμμένο στην τσέπη σου πιάσου από τα μικροσκοπικά χέρια τους και σύρε την ψυχή σου σε ένα χορό αέρινο και μην ξεχάσεις μόλις θα θέλεις να φύγεις αλάτι να ρίξεις πλάι σου για να σε αφήσουν αλλιώς δικό τους θα σε κάνουν παντοτινά και τα λογικά σου θα χάσεις από την τόση ομορφιά..

Ξωτικοπαρμένος θα γενείς και θα πλανιέσαι μαζί τους σε ένα κόσμο άλλο….Ένα κόσμο πάνω στο βουνό που φυσά τ’ αγέρι στη στενή κοιλάδα, που θα βρεθείς ντυμένος με σακάκι πράσινο, σκουφάκι κόκκινο και άσπρο φτερό κουκουβάγιας στην πλάτη για να μοιάζεις με δαύτα.

Για εμάς όμως τα χαριτωμένα αυτά πλάσματα της παιδικής μας ηλικίας, με δυσκολία θα επιβιώσουν στα δικά μας ώριμα χρόνια. Γιατί ανήκουν σαν τα ζωύφια πάνω στις δαμασκηνιές στο ανθάκι της φαντασίας: μια τόσο όμορφη προοπτική που επιμένει ακόμη απέναντι στην αγένεια του χρόνου που περνάει….

Όμως το πιο αδύναμο και φθαρτό κομμάτι του μυαλού μας, εξορίζεται στο άφθαρτο άπειρο και έτσι θα ήταν πραγματικά κρίμα για ένα τόσο γοητευτικό κόσμο πλασμάτων να εξαφανιστεί ακόμη και αν δεν ήταν παρά πεταλούδες που λικνίζονταν πάνω από τα φύλλα και τα άνθη του ορατού κόσμου!