Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο με συγχωροχάρτι

Είναι και αυτοί οι άνθρωποι…
July 21, 2020
Βιβλιοκριτική: “τα λύτρα”
July 31, 2020

Μου πήρε χρόνια να το καταλάβω. Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο με συγχωροχάρτι. Αλλιώς δεν νοούνται παλιές. Δεν γίνεται να τις αφήνεις να σουλατσάρουν στην ψυχή σου, είτε μισώντας είτε αγαπώντας τις ακόμα και παρόλ’ αυτά να τις κρατάς. Δεν λέγονται παλιές. Όχι έτσι.

Τις αγάπες που άφησες πίσω σου, να μην τις μισείς. Να τις συγχωρείς και να τις αφήνεις ελεύθερες πια, να ταξιδέψουν μακριά σου. Να τους μιλάς, να τους λες τα παράπονά σου μέχρι να σε νιώσουν, μέχρι να σε συγχωρήσουν κι εκείνες. Να δίνεσαι ολοκληρωτικά στις λέξεις που αποτυπώνουν τον πόνο και την πίκρα που τις έκανε παλιές.

Να αφήνεις την ψυχή σου να ξεδίνει, να ξεσπά, για να μπορέσει να ανασάνει πάλι με ευκολία. Χωρίς να πνίγεται. Και να τις θυμάσαι, με τρυφερότητα.

Τις έζησες, έγιναν τα χρόνια που σε διαμόρφωσαν, που σε έκαναν καλύτερο ίσως, μέσα από τα χαστούκια που ανακατεύτηκαν με τα φιλιά. Όχι, μην τις ξεχάσεις. Δεν είναι σωστό να ξεχνάς τη ζωή σου. Είναι δική σου, σου ανήκει το κάθε της κομμάτι. Κι ό,τι πέρασε, ό,τι άφησε το σημάδι του, τα χνάρια του, στο διάβα σου και στην ψυχή σου, είναι δικό σου. Κατάδικό σου.

Κι οι παλιές αγάπες, οι δυνατές, λέγονται έτσι γιατί η δύναμή τους είναι αυτή. Να μπορούν να αφήνονται στον χρόνο, χωρίς να τις σκεπάζει η λήθη. Να περνούν σε άλλη διάσταση, ο χρόνος να γίνεται η γιατρειά τους, η αγάπη που τους δόθηκε, τα φτερά τους.

Οι αγάπες που δεν τις άφησες να φύγουν, είναι αυτές που δεν τέλειωσαν και δεν θα τελειώσουν ποτέ.

Είναι εκείνες που η ψυχή σου φτερουγίζει σε κάθε θύμηση, η καρδιά σου καρδιοχτυπά και το μυαλό σου παραμένει κολλημένο, εκεί, να αναπολεί τις στιγμές, τα φιλιά, τις αγκαλιές και τις ατέλειωτες σιωπές τους. Και αυτές δεν μπορείς να τις λες παλιές.