Όταν η κλασική λογοτεχνία συνάντησε… τις γάτες!

Ο Άκης Πετρετζίκης με συνταγές τώρα και στη νοηματική!
April 25, 2019
Η Μαρία Κορινθίου λέει “ναι” στη συγγραφή!
May 3, 2019

Bukowski photographs 1, 2/19/09, 1:54 PM, 8C, 4916x7237 (1536+1508), 100%, bent 6 stops, 1/25 s, R100.5, G80.3, B93.4

Δεν είναι τυχαίο που μια μεγάλη τέχνη όπως η συγγραφή συνδέεται άρρηκτα με την αγάπη προς τα μικροσκοπικά- γατίσια πατουσάκια. Κλασσικοί και σύχρονοι ποιητές και συγγραφείς δεν διστάσουν να εκφράσουν την αδυναμία τους αυτή! Πηγή έμπνευσης και στάση ζωής, τα μικρά τετράποδα που μπορούμε να πούμε πως εναπόθεσαν το προσωπικό τους λιθαράκι, στον λογοτεχνικό κόσμο. Κάνοντας αλλεπάλληλες νοερές επισκέψεις στις κατοικίες των ποιητών και συγγραφέων που αγάπησαν τις γάτες, διαπιστώσαμε ότι όλοι ήταν «γάτοι κατά βάθος», άνθρωποι μειλίχιοι και τρυφεροί, κατ' ουσίαν γαλήνιοι ενώ γύρω τους λυσσομανούσε η καταλαλιά, η απειλή της απόρριψης και του κοινωνικού αποκλεισμού, η βάναυση παρεξήγηση. Αντλούσαν έμπνευση μέσα από τα ζωάκια τους και δε σταματούσαν να το εκφράζουν, με κάθε δυνατό τρόπο!

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η γραφή του Έλιοτ. Μέγας γατόφιλος υπήρξε και ο συγγραφέας Λουί Φερντινάν Σελίν, σκανδαλώδης λόγω κάποιων αντισημιτικών κειμένων του που του κόστισαν (δικάιως) μια άγρια κοινωνική απομόνωση και παραλίγο να του κοστίσουν την ίδια του τη ζωή. Το ίδιο παράδειγμα, ακολούθησε και ο Ουίλλιαμ Μπάροουζ! Του οποίου το όνομα συνδέθηκε με τη μαφία, τον υπόκοσμο και την πορνογραφία. Στην πραγματικότητα όμως, υπήρξε μανιακός γατόφιλος. Μάλιστα, η τελευταία του εγγραφή στο ημερολόγιό του, λίγες ώρες πριν αφήσει τον λεγόμενο μάταιο τούτο κόσμο, είναι ένας λιτός ύμνος στην αγάπη και στις γάτες. «Δεν υπάρχει Άγιο Δισκοπότηρο», γράφει στις 30 Ιουνίου του 1997, «μήτε Τελικό Σατόρι, μήτε λύση τελική. Μονάχα σύγκρουση. Και το μόνο που μπορεί να άρει τη σύγκρουση είναι η αγάπη, σαν αυτή που ένιωσα για τον Φλετς και τον Ράσκι, για τον Σπούνερ και την Κάλικο. Αγνή αγάπη. Ό,τι νιώθω για τις γάτες μου τις τωρινές και τις παλιότερες. Η Αγάπη; Τι Είναι; Το πιο φυσικό παυσίπονο που υπάρχει. Αυτό είναι. Η ΑΓΑΠΗ».

Ακόμη μια ταραγμένη, μα φιλόζωη, λογοτεχνική προσωπικότητα αποτέλεσε και η Κολέτ. Πολύκροτοι εραστές, πολυδιαβασμένα βιβλία και... τριχωτά πατουσάκια που δεν παρέλειπε να αναφέρει στις σελίδες των βιβλίων της. Τέλος, ο Γκι Ντεμπόρ είχε επίσης επινοήσει μια δική του γλώσσα για να μιλάει με τις ώρες και σ’ όλη τη διάρκεια κάθε ημέρας με την αγαπημένη μαύρη γάτα του. Μάλιστα, πηγές αναφέρουν πως ο ίδιος δεν αποχωριζόταν ποτέ τη μαύρη κάπα που του είχε χαρίσει, ο δολοφονημένος φίλος του ο παραγωγός και εκδότης Ζεράρ Λεμποβισί, και τη μαύρη γάτα του.

Μη φοβάστε λοιπόν πως θα γίνετε κυνικοί αν εκφράζετε ανελλιπώς την αγάπη σας προς τα μικρά κατοικίδια σας. Μπορείτε να διαβάσετε αγκαλιά μάλιστα, λογοτεχνικές αφηγήσεις αγαπημένων γατόφιλων μιας άλλης εποχής!