Πασχαλία Τραυλού: “η έμπνευση δεν έχει στερεότυπα”.

Κώστας Κρομμύδας- “πάντα πίστευα πως η ζωή γράφει τα πιο μοναδικά και απίστευτα μυθιστορήματα”.
June 4, 2020
Κωνσταντίνα Σούλτη- η νέα της ποιητική συλλογή και η “μεταγραφή”σε νέο εκδοτικό οίκο.
June 10, 2020

Συνέντευξη Αναστασία Κορινθίου

Το νέο σας βιβλίο σίγουρα είναι μεγάλη πρόκληση! Αληθινή ιστορία. Γυναίκα δολοφόνος! Καταπιάνεστε πάντα με τέτοια δύσκολα θεωρητικά θέματα. Ο λόγος;

Η έμπνευση δεν έχει ούτε στερεότυπα, ούτε μάνιουαλ, ούτε κριτήρια. Όταν «συναντήθηκα» τυχαία στο Διαδίκτυο με την ηρωίδα ένιωσα γι’ αυτήν μια ιδιαίτερη συγγραφική έλξη. Με άξονα την ιστορία της διαισθάνθηκα ότι μπορούσα να μετουσιώσω σε λογοτεχνικό λόγο και να συνθέσω μια ενδιαφέρουσα πλοκή αναπτύσσοντας καίρια και διαχρονικά ζητήματα όπως η θέση της γυναίκας σε μια κοινωνία, η ενδοοικογενειακή βία, η έκτρωση, η ευθανασία, η διαφορετικότητα στις κλειστές κοινωνίες, τα αίτια του γυναικείου εγκλήματος τα οποία η παγκόσμια εγκληματολογία έχει αποδείξει πως διαφέρουν από τα ανδρικά. Εν ολίγοις, αισθάνθηκα πως με διάλεξε η Φαζέκας να γράψω την ιστορία της μέσα από τη δική της οπτική. Και απλώς υπάκουσα.

Η γραφή σας βελούδινη με ηρωίδα κοφτερή σαν λεπίδα. Πόσο δύσκολο να ζωντανέψετε στο χαρτί μια τέτοια προσωπικότητα;

Αναμφίβολα οι «κακοί» ήρωες της λογοτεχνίας έχουν υψηλότερες δημιουργικές απαιτήσεις αλλά ταυτόχρονα είναι και πιο γοητευτικοί. Με δεδομένο ότι για να αποδοθεί σωστά ένα πρόσωπο στο χαρτί ο συγγραφέας καλείται να τον υποδυθεί κατά κάποιον τρόπο, να τον καταλάβει κυριολεκτικά και μεταφορικά, σίγουρα ήταν δύσκολο ένα τέτοιο εγχείρημα, αφού ήταν κόντρα ρόλος προς τον δικό μου χαρακτήρα και είχε δράσει σε μια εποχή και σε έναν τόπο για τα οποία ήταν ανέφικτο να κάνω αυτοψία και να έχω άμεσες μαρτυρίες. Επιπλέον, η συγκεκριμένη υπόθεση με υποχρέωνε να έχω υψηλότερο βαθμό ευθύνης αφού επρόκειτο για αληθινό γεγονός και υπαρκτό πρόσωπο. Ό,τι είναι δύσκολο όμως συνάμα είναι ερεθιστικό!

Έχετε φανατικούς αναγνώστες που μας έχετε συνηθίσει σε βιβλία πρόκληση τα οποία ανεβάζουν τον πήχη όλο και πιο ψηλά. Πώς βιώνετε την αίσθηση αυτή της επιτυχίας και της αγάπης των αναγνωστών σας;

Η αγάπη είναι πάντα καλοδεχούμενη. Όπως και η καλοπροαίρετη κριτική. Εξάλλου, νομίζω ότι έπειτα από δεκαεπτά βιβλία έχω την ωριμότητα να διαχειριστώ και τις δυο αυτές εκδηλώσεις του κόσμου δίχως να ανακόπτει καμιά την απαραίτητη εσωστρέφεια στην εμπλοκή μου με τη λογοτεχνία.

Διαβολοθήλυκο η Σουζάνα Φαζέκας ή φύλακας άγγελος τελικά;

Και τα δύο. Εξαρτάται από την οπτική απ’ την οποία θα προσεγγίσει κάποιος την ιστορία της. Εκείνο που ήθελα σαφώς να καταδείξω είναι ότι οι πράξεις μπορεί να είναι καλές οι κακές, οι άνθρωποι όμως που τις διαπράττουν έχουν συγκεχυμένα κίνητρα και τραύματα που τους καθορίζουν. Δύσκολα ξεφεύγει κάποιος από το παρελθόν του και από την εκδοχή του εαυτού του η οποία διαμορφώθηκε από τον πόνο του.

Πόσο κοντά είναι η αγάπη με το μίσος σαν έρχονται αντιμέτωπες με μια άρρωστη ψυχή;

Σε απόσταση αναπνοής. Ο κίνδυνος να γίνει κάποιος εμμονικός ελλοχεύει πάντα. Όσο πιο βαθύ το τραύμα τόσο πιο βαθύ ρήγμα που καταπίνει τον εξορθολογισμό των καταστάσεων και τη δύναμη για συγχώρεση.

Στην έρευνα σας που φαντάζομαι ότι θα ήταν επίπονη και απαιτητική ποια στοιχεία της Σουζάνα σας γοήτευσαν; Εκείνο που εξαρχής με ερέθισε συγγραφικά ήταν τα στερεότυπα της εποχής στην οποία έζησε και έδρασε προσδίδοντάς της πέρα απ’ το ρόλο του θύτη και χαρακτηριστικά θύματος. Σκότωνε επειδή την είχαν χίλιες φορές σκοτώσει. Αυτός ο φαύλος κύκλος ήταν που με άρπαξε και θέλησα να τον σκιαγραφήσω στο χαρτί.

Τα παιδικά μας τραύματα γιατρεύονται ποτέ ή γίνονται ακόμη μεγαλύτερες πληγές που θα πονέσουν κι άλλους;

Και πάλι εξαρτάται. Εξαρτάται από το ποιους συναντάμε στο δρόμο μας, πόσο θα μας βοηθήσουν να ξεγλυστρήσουμε από το παρελθόν μας, από τη δύναμη της ιδιοσυγκρασίας μας, απ’ τη θέλησή μας, από την πάστα της ψυχής μας που μπορεί ή αδυνατεί να ξεχάσει. Κάθε άνθρωπος είναι οντότητα μοναδική και γιαυτό τραγική και συνάμα γοητευτική.

Τελικά... εσείς πόσο αγαπήσατε τη Σουζάνα;

Την ερωτεύτηκα συγγραφικά αν μου επιτρέπετε να περιγράψω με αυτή τη ρηξικέλευθη διατύπωση αυτό που αισθάνθηκα. Με άρπαξε και με ανάγκασε να ακολουθήσω τα χνάρια της. Να την αφουγκραστώ, να την κατανοήσω, να την ερμηνεύσω. Και μέσα από τη δράση της, να καταλάβω και να κατανοήσω για άλλη μια φορά το τελικό μου ζητούμενο: τη γυναίκα.