Ποσοστά ευτυχίας…

Γιορτή Βιβλίου – Bazaar 2019 στη Θεσσαλονίκη
September 13, 2019
Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή…
September 24, 2019

Κάπου σε μια εσωτερική πρόσφατη αναζήτηση… έθεσα στον εαυτό μου, κάποια πολύ σοβαρά ζητήματα για το τι πραγματικά μας κάνει τελικά ευτυχισμένους. Πως επιλέγουμε να περάσουμε τις μέρες μας, με ποιους αναλώνουμε τους καθημερινούς δείκτες ρολογιού μας και αν κάνουμε πράγματα βάση επιλογής ή κατανάγκης.

Είναι πολύ κοινότυπο να παραχωρήσω λόγια της μητέρας μου, στα ρητορικά μου αυτά ερωτήματα, αλλά το να αρνείσαι πεισματικά τη μαζοποίηση, έχει και τις εξαιρέσεις του.
Αν είναι να αναστηλώσουμε τους πυλώνες της ζωής μας, κατηγοριοποιώντας τα προβλήματα και από που πηγάζουν…. Θα ξεκινήσω με εκείνο του έρωτα. Δεν υπάρχει ιδανικός σύντροφος. Μύθος που οδεύει προς κατάρρευση.

Δεν υπάρχει εκεί έξω το 100% όσο και αν μας χρύσωσαν σε πορεία χρόνου το όποιο παραμύθι. Εδώ λοιπόν, επεμβαίνει με βραχνή, βαρύγδουπη φωνή η μανούλα: «Το σαράντα τοις εκατό να γυρεύεις πάντα κόρη μου. Αν κάποιος αγγίζει το σαράντα τοις εκατό της ευτυχίας σου, κράτησε τον. Ούτε 25 ούτε 35, καμία αριθμητική στέρηση. Το σαράντα είναι αυτό που αναζητάς από τον άλλο και το εξήντα από εσένα τον ίδιο». Και πράγματι έτσι και είναι.

Αν για όλους υπάρχει κάποιος εκεί έξω, γιατί διακρίνεται τόση μοναξιά τριγύρω; Γιατί επιλέγουμε πανοπλίες και τείχη και χαραμίζουμε τη ζωή μας σε δούρειους ίππους, μόνο για το δράμα της Τροίας και τη θύμηση της ωραίας Ελένης; Γιατί δε ζούμε το σήμερα και στηνόμαστε στην κενότητα του εσωτερικού μα και εξωτερικού μας μελοδραματισμού;

Ναι. Κράτησε της το χέρι μπροστά σε κόσμο, φίλησε την μέχρι να στερέψει το οξυγόνο γύρω σας. Χάιδεψε του τα μαλλιά στο αμάξι, μίλησε του για τους φόβους και τις ανασφάλειες σου. Κάνε το σήμερα, αύριο… ποιος ξέρει; Χαραμίζεις τον χρόνο σου σε υποθετικούς εραστές, και προσχέδια υλικά ζωών που ίσως και να μην αγγίξεις ποτέ, σκορπώντας ανεξέλεγκτα τα ποσοστά ευτυχίας σου, χαρίζοντας τα σε ανάξια 5άρια της βραδιάς.

Δεν αγαπούν όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο, οι υποχωρήσεις τους διαφέρουν βάση των «δεξαμενών» αγάπης τους. Άλλος μπορεί να αγαπάει στο 70% και άλλος μόλις στο 30% σημασία έχει ποιος χάρισε πολύ και ποιος λιγότερο ή κατά πόσο αυτές οι πιθανότητες, μαζί άγγιξαν ένα αριθμητικό ποσό, στο άπειρο των δυνατοτήτων του έρωτα;

Έχω ανάγκη να δω ανθρώπους να ερωτεύονται αληθινά. Να μη φοβούνται άλλο να τσαλακωθούν, να ματώσουν, να ουρλιάξουν. Έχω ανάγκη να δω ανθρώπους να κάνουν λάθη, που δεν οδηγούν απαραίτητα σε σωστά. Που παρατάνε τις βολικές δουλειές τους για ένα εφηβικό όνειρο. Που ξοδεύουν το τελευταίο πενηντάρικο, του μήνα σε βενζίνη που θα τους οδηγήσει αντίκρυ στο άγνωστο. Που πίνουν ούζο αντί για καφέ τα πρωινά. Που ονειρεύονται ανεξαρτήτως συνθηκών. Εκείνοι, που στη βροχή δεν κρατούν ομπρέλα, μα χορεύουν ρυθμικά στο κρύο πλακόστρωτο.

Αν με ρωτάς δεν φοβάμαι να με δουν να κλαίω… φοβάμαι αυτούς που μένουν κοντά μου μόνο σαν γελώ! Να έχουν οι φίλοι μου να πουν κανένα καλό και για μένα πια στο τέλος. Να τους μετρώ περήφανα στις δύο παλάμες. Γιατί είναι λίγοι μα και αληθινοί… Να έχω την ευκαιρία να παίρνω αγκαλιά τη μάνα μου και να στέλνω καλημέρα κάθε πρωινό στον μπαμπά μου. Να τσακώνομαι με την αδερφή μου και να καλύπτω επανειλημμένα τις κοπάνες του μικρού. Να ταΐζω κάθε αδέσποτο στο δρόμο και να διαβάζω ποίηση αχόρταστα και διψασμένα. Βλέπεις για εμένα, η ευτυχία δεν χωρά μερτικό.

Οι «δεξαμενές» μου είναι γεμάτες και απλόχερα δοσμένες σε όσους τολμούν να τις διεκδικούν. Επιλέγω τι θα κρατήσω για την πάρτη μου κάπου διακριτικά στην άκρη. Τρέμω μήπως οι άνθρωποι μου, πάψουν κάποια στιγμή να μ’ αγαπούν. Αλλά αυτό και πάλι, δε θα αναιρούσε τον τίτλο «ευγενείας» τους εξαρχής; Να κάνεις αμοιβαίους συμβιβασμούς.

Να νερώνεις πότε πότε το κρασί σου, με αναψυκτικό και ελάχιστα… έτσι για την αλητεία. Να μην φοβάσαι να πεις συγγνώμη και να λες σε αγαπώ σε κάθε ανείπωτη γλώσσα μόλις το αισθανθείς.

Δώσε χώρο και χρόνο να φωλιάσει η ευτυχία, να βρει δρόμο και τρόπο, πάντα να γυρίζει. Στους ανοιχτούς χάρτες της καρδιάς σου, να στέκει φωτεινός σηματοδότης έναρξης και όχι λήξης.

Να μην φοβάσαι την ταχύτητα, μα φόρα και μια ζώνη ασφαλείας για την πάρτη σου καλού κακού.

Δεν αποτελεί ένα καθωσπρέπει συμβουλευτικό μήνυμα αυτό… είναι μια υπενθύμιση πως έχεις το δικαίωμα να τα κάνεις όλα ρημαδιό και να τα στήσεις πάλι από την αρχή, χρονικά και σκηνικά όπως γουστάρεις. Μόνο κάνε μου τη χάρη και πάρε την καρδιά σου παραμάσχαλα… αγάπα, ότι κάνει τον χρόνο ακόμη να «κρεμιέται»