Ψιτ…. χωρίζουμε

Το Ρ ΤΗΣ ΕΡΩΜΕΝΗΣ
March 26, 2019
Εί-δες οι …Σοφα-δες;
March 27, 2019

Οι άνθρωποι είναι σαν τα χελιδόνια, εκείνα τα αποδημητικά πουλιά. Έρχονται και σαν το ψύχος τους κατακλύσει βάζουν πλώρη για μέρη μακρινά. Η άνοιξη με την αφθονία και τη ζωή τους έχει ήδη κερδίσει. Αντανακλώντας αυτή την εικόνα στην πραγματικότητα, η αναφορά παίρνει τόπο στο ερώτημα για το πόσο μπορεί να μείνει ,και γιατί, ένας άνθρωπος στο κουφάρι μιας σχέσης. Δεν αγάπησαν αρκετά ή δεν ήξεραν να αγαπούν;

Απλά τα πράγματα. Τίποτα σε μια σχέση δεν είναι θέμα ποσότητας, αλλά ποιότητας. Ευτυχώς ή δυστυχώς, πέρα από την παρορμητικότητα του ανθρώπου όλα γυρίζουν από ερεθίσματα που δέχεται ο ίδιος από τον σύντροφό του και αν αυτά τα τελευταία, δεν διατηρούν μια μέση ένταση, οι απαραίτητοι συντελεστές για τη χημεία που τους δένει έχουν πλέον χαθεί. Το πουλάκι πάει πέταξε… και κανείς δεν είπε πως η φυγή ήταν τόσο εύκολη. Πως εξηγείς στον σύντροφο σου ή μάλλον καλύτερα στον πρώην σύντροφό σου; Όταν ακόμη και εσύ ο ίδιος δεν έχεις αποδεχτεί ολοκληρωτικά αυτή τη κατάσταση; Δίνει χώρο και χρόνο, συγχωρεί αλλά για πόσο ακόμη; Η αλήθεια δεν μπορεί να αποφευχθεί όσο κι αν πονάει και σε κανέναν δεν αξίζει η υποκρισία. Αναλογίζεσαι αν υπήρξε αγάπη στο παρελθόν… φυσικά η απάντηση είναι περίπλοκη όπως και το αντικείμενο των σχέσεων, οι άνθρωποι.

Κάθε γνωριμία είναι μια πρόκληση, ένα μυστήριο το οποίο ξετυλίγεται σταδιακά αλλά αργά. Κάπου αποκαλύπτεται, σχεδόν τις περισσότερες φορές, πως δεν ήταν ιδανικό ή κατάλληλο για τον ίδιο. Άνθρωποι που στο μέλλον θα ανταλλάξετε ευγενικά μια χειραψία, περαστικοί έρωτες και τέλος αυτοί που ήρθαν για να μείνουν μια ζωή. Όλα όμως στην αρχή όμοια φαίνονται, με ελάχιστες εξαιρέσεις βέβαια. Ενθουσιασμός και ζωντάνια. Δείξε μου ποιος είσαι, όσο θα σε απογυμνώνω με το βλέμμα μου από πάνω ως κάτω. Όσο θα προσπαθώ να αποκτήσω μια οικειότητα με τα άγνωστα μέχρι τώρα μάτια σου και όσο θα ονειρεύομαι για χάρη της ελπίδας του να αγαπήσω μαγικά και αμοιβαία. Καθετί είναι σε μια εγρήγορση, το αδύνατο γίνεται δυνατό και η νύχτα σύμμαχος μου. Είμαι πιο ευτυχισμένη, φαινομενικά ή πραγματικά, δεν ξέρω. Όμορφο το αίσθημα όμως και συνεχίζουμε…

Δεν είναι ο άνθρωπος μου, όμως, συνειδητοποιώ. Όλα έχουν σβήσει, ίσως φταις εσύ, ίσως η βίαιη καθημερινότητά μου, «φαντάσματα» πρώην μου, ή ακόμη κι εγώ. Τα συναισθήματα ανεμελιάς έχουν παραδώσει τη θέση τους σε αυτά της καταπίεσης και του άγχους. Όσο κι αν ο άνθρωπος στις μέρες μας φοβάται τη μοναξιά, η ελευθερία υπό τέτοιες συνθήκες μοιάζει επείγουσα. «Δεν αντέχω άλλο, καταστρέφομαι». Οι διακυμάνσεις μπορούν να καταστούν έντονες αλλά και ακραίες. Η αγωνία της εξήγησης, ο φόβος της αντίδρασης κι ακόμη αυτός της μετάνοιας, το πως τελικά ήταν το δικό μου μυστήριο εκείνος ο άνθρωπος. Κανένας χωρισμός, είτε επρόκειτο για περιστασιακή είτε μακροχρόνια σχέση δεν είναι ήπιος και πόσο μάλλον εύκολος. Όσο κι αναμενόμενο να είναι, η σπίθα ελπίδας που έχει αρχίσει να τρεμοσβήνει σε αποτελειώνει ψυχολογικά. Να θες να ξυπνήσεις και να είναι όλα τόσο απλά. Όπως στην αρχή…

Κάθε σχέση έχει ένα ρίσκο και καμία εγγύηση ότι δεν θα πονέσεις. Ωστόσο, ο εαυτός σου παραμένει σύμμαχος. Στο όνομα κάθε έρωτα και αγάπης θα δώσει τις πιο πλήρεις απαντήσεις. Συγχωρήστε μας για κάθε πόνο, τίποτα δεν ήταν σκόπιμο. Όλα τελείωσαν απότομα μέσα από μια φράση, υπάρχει όμως και η άλλη όψη του νομίσματος. Εν τέλει, ο καθένας αξίζει κάτι αμοιβαίο και ποθητό. Μέχρι τότε μένει να προσεγγίσουμε τη στιγμή, και να περιπλανηθούμε μέσα από αρκετούς χωρισμούς…