Σε ότι οδηγήθηκε απρόσμενα στο φως…

Ζω μ’ ένα θαύμα γιατί έχω παιδί στο φάσμα
May 9, 2019
Αριστοκράτες επαναστάτες- Γκονζάγκ Σαιν Μπρι
May 10, 2019

Ήθελα μήνες τώρα να σε αποχαιρετήσω, αλλά πάντα έβρισκα αφορμή να μην το κάνω. Και να μαι τώρα μπροστά από μια άψυχη οθόνη κοιτάζοντας παλιές δικές μας φωτογραφίες, μα τόσο ζωντανές στο πέρασμα του χρόνου.
Φωτογραφίες που τραβήχτηκαν στο παρελθόν, μα ΄πεπλαθαν αθόρυβα το μέλλον.

Ένα μέλλον, που μας προσπέρασε. Χιλιάδες στιγμές και όνειρα κομμάτια σε όσα δεν προλαβες να κάνεις, ή άφησες πίσω πλάι στα πρέπει σου και αγνοώντας πια τα θέλω.

Έφυγες....

Θυμάμαι και οσο θυμάμαι με πονάει περισσότερο. Μα για όσο διαρκεί ο πόνος, εσύ δεν χάνεσαι. Όχι πως θέλω και εγώ να χαθείς. Πάντα μαζί λέγαμε, στα καλά μα και στα άσχημα. Τώρα παραμένω μόνη πια στα άσχημα.
Φοιτήτριες ήμασταν....θυμάμαι να διαβάζουμε παρέα και εσύ να παρατας το βιβλίο για να με πιάνεις από το χέρι να χορεψουμε. Είχαμε καιρό μπροστά μας για να διαβάσουμε άλλωστε...Το μάθημα δεν το περάσαμε ποτέ, ο καιρός ήρθε και εσύ δεν είσαι εδώ.

Σε θυμάμαι να κουνας νευρικά το πόδι σου, προκειμένου να σε νανουρισεις λίγο πριν αποκοιμηθείς και εγω να γκρινιαζω ότι θα κανω εμετο από την ζαλαδα....
Και τι δεν θα έδινα να ήσουν εδώ και ας έστηνες χορούς ολόκληρους μέχρι να κοιμηθείς....
Θυμάμαι το αγχος για τη δουλειά, το σπίτι για ολα εκείνα που τώρα μοιάζουν τόσο μικρά εδώ χωρίς εσένα....
Ξερεις τι άλλο θυμάμαι καλά;

Το πορσελάνινο πρόσωπο σου, με τα δύο τιρκουαζ ματια για στολίδια και εκεινο το μοδατο μαντηλι που φορουσες, για να κρυψεις αυτό που θα σε έπαιρνε κάποτε μακρυα.....
Θυμάμαι να με κοιτάζεις και να μου χαμογελάς.
Μετά το μέλλον έγινε αβέβαιο για σένα....
Χημιοθεραπειες, φάρμακα και σωρός από γιατρούς....
Μια στιγμή χωριζε τα πάντα... ένα μέλλον με ένα ξεγνιαστο τώρα που μετατράπηκε σε πόνο και ταλαιπωρημένα τιρκουαζ ματια...
Μην πονας... ηρέμησε ψυχή μου θα περάσει....

Τίποτα, κενό... Η ζωή είναι άδικη... η ζωή είναι δίκαιη. Ο πόνος παραμένει πόνος και οι αναμνήσεις σανίδα σωτηρίας μαζί με την ελπίδα.

Φίλη μου, αδερφή μου, συμφοιτητρια μου, ελπίζω να πήρες τελικά εκείνο το σκυλάκι που τόσο πολύ ήθελες.
Σε ψάχνω σε όλα όσα άφησες πίσω σου. Σε όσα μας βρήκαν παρέα, σε όρκους και μυστικά που ανταλλάξαμε. Σε ψάχνω στο σκοτάδι που ξημέρωσε εδώ πια για μένα. Εσύ ανήκεις πια στο φως. Τόσο μακρυά αλλά και τόσο κοντά συνάμα....