Σεντούκια μνήμης

Βιβλιοπωλείο του Μήνα
March 18, 2019
Ξέρω τι έχεις διαβάσει και θα δεις το 2019 στις οθόνες του κινηματογράφου…
March 22, 2019

«Τι άλλαξε, τι... ράγισε;» Πόσα βράδια έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι με τον εαυτό μας, αντικρούοντας γνώριμες, δαιμόνιες φωνές... Φωνές που βεβαιωθήκαμε πως κλειδώσαμε καλά σε εκείνο το παλιό σεντούκι. Ορκισμένοι να πατάξουμε, πετάγοντας ακόμη και το κλειδί. Ξεγελάμε νανουρίζοντας τον εαυτό μας, κλείνουμε τα μάτια μας και κοιμόμαστε ήσυχοι ότι: «αύριο όλα θα είναι εντάξει και πράγματι έτσι είναι, το επόμενο πρωί, το μεθεπόμενο, ζώντας πίσω από ένα καλά οχυρωμένο καθώς πρέπει «κάστρο». Νομίζοντας πως ξεγελάμε τον πόνο, του λέμε να σωπάσει, μη κάνει θόρυβο να αναγεννηθούν τα θαμμένα «Αν». Δημιουργός της δικής σου πραγματικότητας που φέρνει περισσότερο σε φαντασία... πρόσωπα- φαντάσματα που γίνονται ποτάμι ξάφνου μέσα σου. Τα υποδέχεσαι με ενδύματα λαχτάρας υφασμένα από αγγέλους, μπλέκοντας άνισα σκοτάδια σύγχυσης στον καμβά. Επιλέγεις το σκοτάδι ή σε επέλεξε εκείνο πρώτο; Σπαράζει το μέσα σου, αναρωτούμενο τι θα γινόταν εάν είχες πάρει μια διαφορετική απόφαση, εάν είχες παραμείνει πλάι σε αμαρτωλούς και συνάμα αγγελικούς έρωτες. Κάθε μέρα καλείσαι να ζήσεις.... δίχως όρια, παραμέτρους και ιδανικά στερεότυπα. Στερεότυπα που εσκεμμένα ακολουθείς...

Μη ξεχνάς πως εσύ έχεις την επιλογή. Σου χαρίζεται απλόχερα καθημερινά, έστεκε πάντα αθόρυβα κοντά σου, από το πρώτο λεπτό που ξεκίνησε να χτυπά η καρδιά σου. Αν...όλα είχαν γίνει διαφορετικά. Αν... είχες επιλέξει εκείνο το «σκοτεινό» μονοπάτι που στο τέλος θα σου χάριζε το φως όλου του κόσμου! Αν...γνώριζες! Αφήνουμε τα απόκρυφα «θέλω» μας να μπλέκονται μέσα σε καλά κεντημένους ιστούς.

Ξέρω, πως και εσύ κάπου κάποτε, έχεις βρεθεί σε αυτό το μονοπάτι της απελπισίας. Πως μια μέρα καυτά δάκρυα κύλησαν στα μάτια σου, τόσο καυτά που πλέον δε σε άντεχες.

Ξέρω πως η καρδιά φτερούγισε στο στήθος και ήταν τα δευτερόλεπτα εκείνα, τόσο βασανιστικά που θαρρείς και κάθε ανασα σου ήταν και η τελευταία.

Γνώριμο συναίσθημα... Να κόβεις το νήμα του αληθινού έρωτα... Είτε εσύ είτε οι συγκυρίες στην αντίθετη πλευρά του σχοινιού. Οι μικρές υποσχεσεις είναι που κάνουν τις στιγμές γνήσιες και σημαντικές. Μικρές και μεγάλες υποσχέσεις που έκλειναν αθόρυβα τα μάτια. Μικρές δονήσεις μηνυμάτων που πίστεψες ακόμη και αν δεν τα άκουσες ποτέ.

Εκείνος έφυγε, δεν υπάρχει πια. Το νερό γνωρίζει μόνο να κυλά μπροστά. Ακόμη και αν η πορεία του αλλάζει χιλιάδες φορές.

Άλλαξες και εσύ μαζί του, άλλαξαν οι σταθερές σου και μαζί τους στέρεψαν σαν πηγάδι οι στιγμές ορίζοντας το πάντα σου σε απωθημένο.

Μικρές ρωγμές στον χρόνο, ξεχασμένες μελωδίες που σου γεννούν αναμνήσεις και σου τρυπούν τα σωθικά, με μια λέξη, μια κίνηση κάτι απλό και ασήμαντο μπροστά σ’αυτό το μεγαλείο που ονομάζεται ζωή. Για σένα κάποτε όλα αυτά ήταν ολόκληρος ο κόσμος, η αιωνιότητα μιας στιγμής που χώρεσε μέσα σ’ ένα μήνα μια ημέρα ένα λεπτό. Ένα λεπτό που όρισε μέσα σου, το απόλυτο κενό.

Ξεκλειδωσε το σεντούκι σου... πέταξε το κλειδί!

Ξόρκισε κάθε δαίμονα που φυλάκισε πρόσωπα και καταδικασμένες στιγμές. Αγκάλιασε το πεπρωμένο, άστο να σε κατακλύσει να σε παρασύρει και να σε ταξιδέψει.

Πως θα υποδεχθείς το αντίο που ακολουθεί αν δεν γίνεις πρώτα, ο ίδιος ελεύθερη πτώση; Κοιμησου... πέρασε πια... Απλωσε το χέρι στον ήλιο για καλημέρα και γίνε υποδοχή και καλοσώρισμα σε κάθε νέα στιγμή!

Δεν υπάρχουν «Αν» υπάρχουν μόνο όσα κάποτε θελήσαμε και δεν τολμήσαμε.

Γέμισε τις «φωνές» σου μόνο με «μείνε» και άνοιξε τις αγκαλιές σου με ένα «καλως ήρθες».

Ειρήνη Ζωή