Σ’έχω δει από κάπου σε ξέρω!

Κωνσταντίνα Σούλτη- η νέα της ποιητική συλλογή και η “μεταγραφή”σε νέο εκδοτικό οίκο.
June 10, 2020
Ο “γδικιωμός” βιβλιοκριτική
June 12, 2020

Τόνος sms με παρατεταμένο χαμόγελο στα χείλη. Το όνομα σου φιγουράρει στα ανήσυχα όνειρα μου. Σ'έχω δει, από κάπου σε ξέρω. Περίεργο πράγμα οι λέξεις... θαρρείς και τις χαρίζεις μονάχα μια φορά και ύστερα σκορπίζονται ανεπίστροφη στο άπειρο. Τρελαίνομαι για εκείνες τις άσκοπες κατά πολλούς συζητήσεις. Που ξενυχτάς πλάι στον άλλο και του εκμυστηρεύεσαι τους βαθύτερους φόβους και τις πιο τρελές σου ανησυχίες.

Σε χαζεύω διακριτικά... Μου κλείνεις πονηρά το μάτι. Άριστος παίκτης σε άνιση εσωτερική πάλη. Δαγκώνεις απαλά τα χείλη. Ξέρω τι θέλεις, κρυφά το ίδιο επιθυμώ και εγώ. Σε ένα παράλληλο σύμπαν θα χωνόμουν στη θέση του συνοδηγού σου. Θα ξυπνούσαμε σε χώρα απαλλαγμένη, από όλα όσα είμαι και είσαι «χαμένοι» στην μετάφραση.

Δεν έχω έμπνευση σου λέω τελευταία... ηφαίστειο ενεργό τα «ανείπωτα» καλά κρυμμένα στο κορμί μου. Να αναγεννηθώ μέσα από τις στάχτες μου, να αναθεματίσω μια και καλή εκείνα τα καλο-σχεδιασμένα κουτάκια που τολμάμε και εναποθέτουμε στη ζωή μας. Το πρόβλημα γεννιέται όταν δεν υπάρχει πρόβλημα μάτια μου. Μην μου ζητάς να αλλάξω κάτι στον τρόπο που αποζητώ τα πράγματα.

Μη περιμένεις όμως να μεταμορφωθείς ή και να σε βρεις μέσα από εμένα. Δεν είμαι όλα εκείνα που ίσως έχεις συνηθίσει. Μου αρέσει να κάνω θόρυβο στις ζωές που «περπατώ» αντάμα. Να μην ορίζω τίτλους αρχής, μέσης και τέλους. Οι ήρωες να πηγαίνουν κατά εκεί, που εκείνοι επιθυμούν.

Η ζωή δεν χωρά άλλωστε «καλοστημένα πρέπει». Η ζωή πλάθεται σύμφωνα με το υλικό που της δίνουμε εμείς. Αν έπρεπε να ζωγραφίσεις νέους δρόμους, τι χρώματα θα επέλεγες να «ντύσουν» τις στιγμές μας;

Άχρωμες, μικρές σκιάσεις όλα όσα θα μπορούσαμε να ζήσουμε «εάν». Μικρή λέξη με τόνους θρασύτητας όσα κρύβει εντός της. Υπάρχουν εκείνοι που αποζητούν καταφύγιο να ξαποστάσουν και εκείνοι... οι άλλοι, οι μικροί ονειροπόλοι που δεν τους «χωρά» η τρέλα τους και γίνονται λιμάνι αναχώρησης σε τόπους ξένους.

Τι άρωμα έχει ο καφές σου; Χαμογελάς όταν ξυπνάς; Τι μουσική ακούς να χαλαρώσεις; Μικρές λεπτομέρειες που συνθέτουν όλα όσα είσαι καθημερινά. Ξέρω την βαθύτερη ανάγκη σου. Την αναγνωρίζω στο μελαγχολικό και διψασμένο σου βλέμμα. Αγκαλιά να ξαποστάσεις αναζητείς... και ας κατέχεις τον ρόλο του ταξιδευτή καλά κρυμμένο στο τσεπάκι.

Κάπου διάβασα πως όταν ένας μεγάλος έρωτας γεννιέται, μια μικρή καταστροφή συμβαίνει κάπου στον κόσμο. Μα ο έρωτας άλλωστε αυτό ακριβώς δεν είναι; Αφανισμός του «εγώ» και τόνοι ενός «για πάντα» που ξέρει και φωλιάζει επικίνδυνα στα σοκάκια της καρδιάς;

Θέλω μια βόλτα... από εκείνες τις μεγάλες που σε κάνουν να ξεχνάς κάθε λόγο και αφορμή ύπαρξης σου. Να χαθώ για να με βρω αναγεννημένη λίγο μετά... Να σε δω με άλλα μάτια. Να με δω και εγώ μέσα από εσένα! Δεν είναι η Ιθάκη αυτό που αποζητούμε τελικά… δεν το έμαθες ακόμα; Το μυστικό κρύβεται στο ατέρμονο ταξίδι.

Σηκώνεις το ποτήρι... πίνεις πάλι στην υγειά όσων δεν ζήσαμε. Εβίβα αγάπη μου! Σε όλα όσα φωλιάζουν μέσα μας... στο «αν», στο αύριο, στο «ίσως». Στο σήμερα σιωπηλοί παρατηρητές. Είναι οι λέξεις μας ηφαίστειο ενεργό και όσα δεν είπαμε... παράπλευρες απώλειες!