Θυμάσαι να σε αγαπάς αγάπη μου;

Σε ‘σένα Τζότζο Μόις!
April 18, 2019
Aquolina όταν το άρωμα σου ξυπνά όλες τις αισθήσεις!
April 19, 2019

Σε κάθε κορμί μέσα κατοικούν οι σιωπές του...
Σιωπές που κουβαλούν τα βαριά τους έπιπλα, τις βελούδινες κουρτίνες και τα ράφια με τους ανθρώπους που τους πήραν την φωνή...
Ανθρωποι σε ραφια αδιάβαστοι..τι θλίψη!
Σιωπές που σέρνουν μοναχικές πολυθρόνες και όχι καναπέδες της συντροφιάς, μέσα στο μυαλό σου. Που ξεσκονίζουν και σφουγγαρίζουν με μανία την καρδιά να ειναι καθαρή, μα όχι καθάρια!
Λευκή αποστειρωμένη την θέλουν και όχι κόκκινη... την καρδια σου!
Λευκή και η σιωπή, λευκή είναι, σαν θάλαμος ψυχιατρείου που ποτέ δεν σε κανει καλά. Μονάχα σε κοιμίζει με ενα σωμα να φορά χίλια αντικαθλιπτικά για ρούχο.

Πιες λήθη... Γιατι αλλιως πως να αντέχεις να ζεις με τις αναμνήσεις;
Πως είναι δυνατόν να ξυπνάς και να κοιμάσαι με την θύμηση ενός πολύχρωμου γέλιου σαν φορεματάκι καλοκαιρινό;
Κυριακή ξημερώνει στην Αθηνα και εγω που επαιξα την ζωη μου σε ρουλέτα κάποτε ,το σκοτάδι αυτό το έχω κέρδος μου τώρα.
Πολύτιμο σκοτάδι πριν το ξημέρωμα.
Από αντίδραση, από πεισμα, από γινάτι στα καλως καμωμένα του κισμετ μου μάνα!
Αχ μάνα!
Πίσω απο κοστούμια και σικάτα συνολάκια να το ξερεις... εγώ στο υπογράφω. Πίσω από τις φανταχτερες παρουσιες-απουσίες που φαρασιά σε πετανε σαν σκόνη ανεπιθυμήτη, κρύβεται πάντα μια παρούσα σιωπή.

Αγια ζευγάρια,αμαρτωλοί εραστές, ησυχοι κακοποιοί, ανησυχοι πολίτες της τάξης,εφηβοι γερασμένοι και φιλίες που παίζουν τυφλόμυγα.
Ανάμεσα σε δυο λέξεις και μια ανασα πάντα θα ξεμυτησει μια σιωπή να σου βγαλει την γλώσσα..να βγαλει γλωσσα αηχη.
Σκαβει λαγούμια σαν τρωκτικό παντού, χώνεται μέσα σου, στην σκέψη σου κυριως και γελάει, με ενα γελιο που δεν ακους, που σε τρελαινει. Βαθύ σαν την απελπισία σου...

Ρωτας τις σκιες αν ειδαν που έβαλες τα κλειδιά να ...ανοιξει ο εαυτος σου!
Ψαχνεις την ελευθερία των ονείρων και πάνω που ζεις την απόλυτη παραδοση...ξυπνάς. Μια παντοφλα που σερνεσαι και εσυ μαζι της στο πεντακαθαρο πατωμα....
Σε κάθε κορμί μέσα κατοικούν οι σιωπές του. Αχ και να μετακόμιζαν..αχ και να τους εκανες εξωση! Αχ και να διορθωνες με ενα μερεμετι ισως ,αυτη την ρωγμή που σου άφησε μια κατεδάφιση.
<<Καποιος πάντα κατεδαφίζεται>>
Καποιος πάντα ξυπόλητος χορευει στην ακρη γκρεμου και διασχίζει με αισιοδοξία ..με δύναμη και ΦΩΝΑΧΤΑ την Ελευθερία απ ' ακρου εις ακρον!
Ποιος ειναι ποιος και ποιες οι σιωπες τους μόνο αυτοί ξέρουν και όσα ποτέ δεν είπαν!
Αλήθεια...σου είπα να θυμάσαι να σε αγαπάς αγάπη μου;