Της… μάνας σου

Να αγαπάς αυτούς τους ανθρώπους
March 29, 2019
Εσύ γνώριζες για τη ζωντανή βιβλιοθήκη;
March 30, 2019

Εντάξει, ας μη γελιόμαστε. Σε μια σχέση δεν είναι ποτέ πραγματικά δύο. Μια σχέση αποτελείται από την αρχή ως και το τέλος πάντα από δύο συντελεστές. Εσένα, αυτόν και… τη μάνα του! Δε λέω, έχουν συμβάλει σε πολλά στοιχεία του καλού σου, πότε αρνητικά και πότε θετικά και σίγουρα αποτελούν κρίσιμο παράγοντα για την πορεία μιας σχέσης, ή μάλλον όχι οποιαδήποτες σχέσης, της ΔΙΚΙΑΣ σας σχέσης. Άλλοι ξορκίζουν το «φάντασμα» της μανούλας αποφασισμένοι να μη τους στιγματίσουν με ανασφάλειες και ανεκπλήρωτες δικές τους επιθυμίες, δημιουργώντας λίγο αργότερα, μελλοντικές τραγικές- αντρικές φιγούρες. Και άλλοι... ζουν με τη «μανούλα» να τους στοιχειώνει σχεδόν καθημερινά ακόμη και αν δε το καταλαβαίνουν αμέσως. Τα πρώτα σημάδια εντοπίζονται, σε κάθε γουστόζικη σάλτσα γκουρμέ εστιατορίου… «Καλό είναι, αλλά σαν τη σάλτσα της μάνας μου με τα πολίτικα καρυκεύματα δεν έχει». Στα τηλεφωνήματα, καθοδόν για κάποια εξόρμηση σας στην εξοχή… «Να προσέχεις στο δρόμο, τόσα λένε στις ειδήσεις. Ζακέτα πήρες; Τον καιρό τον διάβασες παιδάκι μου;;;;» Αθάνατες Ελληνίδες μάνες, που βράζουν κοτόπουλα μερόνυχτα ολόκληρα περιμένοντας το βλαστάρι να γυρίσει από το γυμναστήριο, μη τυχόν και δεν πάρει την απαραίτητη δόση πρωτεΐνης και… καήκαμε!!! «Που με την ανεπρόκοπη έχεις ρέψει πουλάκι μου, όλο ετοιματζίδικα σε βάζει και τρως». Η Μανούλα πάντα ξέρει… χρυσό κορίτσι άλλωστε η πρώην σου! Κορώνα στο κεφάλι της και ας την διαολόστελνε με την πρώτη ευκαιρία όσο ήσασταν μαζί! «Ποια η Τούλα; Τρομερό κορίτσι και από καλή οικογένεια ντε». Ξεχνάμε πως ο κανακάρης της δεν χωρούσε να περάσει από την εξώπορτα και στην Ίο βούιξε ο τόπος αλλά… και οι πέτρες μαζί!!! Ας μη γελιόμαστε… δεν έχει γεννηθεί ακόμη η πεθερά που θα λατρέψουμε! Μοιάζει με αστικό μύθο στη σύγχρονη εποχή του. Ακόμη και ο Πήγασος πιο γήινη υπόσταση φαντάζει. Γυναίκες ηρωίδες.. που μετράνε αθόρυβα από το 1-10 να μη καεί το φουρνιστό και τους το φέρουν στο κεφάλι ανήμερα Χριστουγέννων κάθε που κουνούν επιδεικτικά το δακτυλάκι τους, στην ύπαρξη- ανυπαρξία σκόνης στο σπίτι. Θαρραλέα θηλυκά που πατούν πόδι, στην απόρριψη κλήσης και βάζουν το κινητό στο αθόρυβο Κυριακή μεσημέρι στην δέκατη έβδομη κλήση της μανούλας, να πάρεις το χάπι της αντιβίωσης σου. Μικρά τερατάκια τσέπης… που σπείρουν τη διχόνοια και τον εκνευρισμό. «Μα είναι αυτό κορίτσι για σπίτι τώρα; Είναι ρούχα αυτά με τα οποία κυκλοφορεί, να τη δει ο κόσμος να πει και τίποτα». Να που ο κόσμος τίποτα δεν είπε και εσύ κάποτε το βούλωνες κυρά μου! Και σπίτι ανοίξαμε.. και το νοικιάσαμε που λέει και το λαϊκό άσμα! Δουλειές βρήκαμε, παιδιά μεγαλώσαμε, μουσακά όπως του αρέσει και καλύτερο μάθαμε να φτιάχνουμε! Ορίστε μας. Να μετράς αναμνήσεις, πλάι σε περασμένες… πεθερές. Μη σου τύχει. Ξανθιά με ελαφρά παρουσία μαύρης ρίζας, ρομπίτσα σε επάλ αποχρώσεις και μια παντόφλα που τρίζει μέχρι και το διπλανό διαμέρισμα σαν στήνει αυτί στους αναστεναγμούς σας… «Λευτέρη μου, δεν είμαι καλά. Λευτέρη μου σβήνω». Να τρέχει ο Λευτεράκης βραδιάτικα στα νοσοκομεία και εσύ να μένεις μόνη και ανικανοποίητη στα κρύα σεντόνια να κάνει η κυρά σου τα κουμάντα και τα ψευτο- τσαλιμάκια της! Πολίτισσες πεθερές με το τζιέρι μου τη μια να στάζουν μέλι… και τα μαντζούνια της κυρά Κατίνας λίγο παραδίπλα να της σούρνει τα μελλούμενα στα κρεβάτια σας! Ε ναι λοιπόν, επιμένω! Στο χωρισμό φταίνε πάντα τρεις. Εσύ, εσύ και η μάνα σου. Καλοκαίρι… ο ήλιος να καίει, έλλειψη σήματος στις ακρογιαλιές. Σεξ μέχρι πρωίας δίχως παρεμβολές και ενοχλήσεις! Ειδυλλιακός παράδεισος κομμένος και ραμμένος για δύο. Μέχρι να επιστρέψετε στην πόλη… ώσπου να δεχθείς ένα μεσημέρι τηλέφωνο από την κυρά Πόπη στη διάρκεια ενός σημαντικού meeting στη δουλειά… να σου πει τι; Πως έπλυνε και άπλωσε τα στριγκάκια, που βρήκε μπλεγμένα, με τα ρούχα του γιου της και να μην ανησυχείς που σου έχει ανεβάσει την πίεση στα 19 μεσημεριάτικα! Λενόρ στα εσώρουχα μου μωρή; Στα δαντελωτά γεμάτα καύλα εσώρουχα μου; Λενόρ μικροπρέπειας, έλλειψης προσδοκιών και ανύπαρκτων σεξουαλικών επιθυμιών; Να τα χαρίσεις πακέτο στην Τούλα, την πρώην νυφούλα σου, που σου έλειψε κιόλας και την κάλεσες Πάσχα στο χωριό, να σουβλίσετε παρέα. Όχι, όχι σας ορκίζομαι. Δεν έχω κάτι με τις πεθερές! Αυτές έχουν μαζί μου. Αν ήμουν πρόβατο θα ήμουνα εκείνο το μαύρο, που κλέβει και λίγο χορτάρι απ’ το χωράφι της γειτόνισσας. Έτσι για την αλητεία! Για του λόγου το αληθές όμως… τους πεθερούς μου πολύ αγάπησα! Τόμους ολόκληρους με τους συντρόφους-συναγωνιστές κατά της δικτατορίας που όρισε... η μανούλα! Μικροί, γελαστοί αθόρυβοι πρωταγωνιστές ασπρόμαυρου φόντου, που σε στηρίζουν σε κάθε τσακωμό με τον μοσχοαναθρεμμένο τους και σου αγοράζουν ποπ-κορν με έξτρα βούτυρο κρυφά στο σινεμά! Μάνες, που μεγαλώνουν μελλοντικές μάνες… Να έχουμε να «θάβουμε» στα τηλέφωνα και να ανταλλάσσουμε συμβουλές επιβίωσης. Αχχ μανούλα, μου τα έλεγες εσύ! Πιπιλίσαμε κατά τα άλλα την αιώνια καραμέλα: «Ίδια η μάνα σου κατάντησες». Τι είπες για τη μάνα μου;;; Ευτυχώς δεν κατάντησα σαν και τη δική σου να λες. Αι και στο διάολο μωρό μου… και εσύ και η μανούλα σου!