Το άρωμα της μνήμης σου

Η πυραμίδα της οργής. (Κριτικη)
April 11, 2019
Αριστείδης Δάγλας- Παραμύθι θα πει παρηγοριά
April 12, 2019

Κάποιοι άνθρωποι, είναι σαν τα ακριβά αρώματα... Η μυρωδιά τους, μένει ανεξίτηλα χαραγμένη πάνω στο σώμα σου!
Σου μαθαίνουν να αντικρίζεις διαφορετικά τον κόσμο και τις μικρές του λεπτομέρειες. Τους ερωτεύεσαι από το πρώτο δευτερόλεπτο, ανταλλαγής βλέμματος και το χαμόγελο τους, τα όνειρα σου από εδώ και πέρα. Τους αγάπησες πολύ, ιδιαίτερα τις στιγμές που τους υποδέχθηκαν τσαλακωμένους στο πλευρό σου, φοβισμένους αντίκρι στα λάθη του παρελθόντος. Σε όλες εκείνες τις στιγμές που τους είχες πραγματικά ανάγκη και κάθισαν, μέχρι να ξημερώσει στο πλευρό σου, ωσότου αποκοιμηθείς πια βαριά!
Για εκείνες τις στιγμές που παίζατε κυνηγητό στην μέση του σαλονιού χωρίς λόγο. Ένα παιχίδι που οδηγούσε, πίσω στη δική του αγκαλιά, γεμάτη από φιλιά!!
Ένα φιλί που θαρρείς και έμεινε φυλαγμένο ακόμη, πάνω σου! Το φοράς όταν έχεις εκεινην την ανάγκη να τον νιώσεις. Νύχτες, που ξαπλωνεις στο κρεβάτι και νιώθεις την ανάσα του πάνω στο σώμα σου..
Φιλιά δίχως επιστροφή... τι να το κάνεις το άδειο κρεβάτι;
Μόνη απέμεινες με το άρωμα του, όχι εκείνο το αγοραστό του εμπορίου, μα το φυσικό που μόνο εκείνος εκπέμπει! Νόμιζες πως το μύρισες τυχαία στον δρόμο.. γύρισες θαρρόντας πως είδες τη μορφή του.
Ρίγος, άλλη μια φορά στην σκέψη του..
Μάτια μου, αν ερωτευτείς μια φορά, δεν παύεις να είσαι ερωτευμένος.
Όσο κι αν προσπάθεις να ξεχάσεις θα βρει τρόπο να ξαναεπιστρέψει η μορφή του... Στοίχειωμα βαρύ η απουσία του.
Όσο και αν στριμώχνεσαι σε ξένες αγκαλιές για να βρεις μια πανομοιότυπη του...
Ξένα φιλιά δίχως συναίσθημα..
Ξένο σώμα.. μα ξένος και εσυ..
Σαν σε πλησιάζει, ανατριχιάζεις και μόνο στην ιδέα ότι θα μπορέσεις να μοιραστείς εσ΄τω και για μια νύχτα, το άρωμα του, τη σκέψη και εκεινην την γεύση από τα χείλια του. Ξαπλώνεις πλαγιαστά και προσπαθείς να στριμωχθείς, λιγάκι στην αγκαλιά του, ώστε να ακούσεις τους χτύπους καρδιάς του!
Να τολμάς να ερωτεύεσαι!
Ναι, θα πέσεις, θα πονέσεις, αλλα θα είναι εκεί για να σε σηκώσει δίχως να το ξέρεις.
Κυνήγα λοιπόν, εκείνο το άρωμα που λάτρεψες, δίχως να στριμώχνεσαι σε δανεικά και ξένα σώματα. Μάτια που αγαπήθηκαν, δεν έπαψαν ποτέ ακόμη να αγαπούν!