Εσύ γνώριζες για τη ζωντανή βιβλιοθήκη;

Της… μάνας σου
March 29, 2019
Ο Ντάμπο επιστρέφει στις μεγάλες οθόνες…
March 30, 2019

Σας έχουν ρωτήσει ποτέ… Πως είναι να μην ακούς; Πώς είναι να μην βλέπεις; Πώς είναι να σε ελκύει το ίδιο φύλο; Πώς είναι να μην ελέγχεις τον εαυτό σου; Πώς είναι να είσαι εξόριστος; Πώς είναι η ζωή κόντρα στο θάνατο; Λίγοι έχουν ερωτηθεί, έχοντας πάνω τους ένα στίγμα να τους ακολουθεί. Η ζωή, λένε οι γύρω, τους καταράστηκε. Είναι διαφορετικοί, ασυνήθιστοι και μάλλον απροσπέλαστοι. Ανθρωποι που τους βάφτισαν γκρίζες ζώνες της κοινωνίας. Στο περιθώριο. Τέτοια είναι η αντιμετώπιση από τους πολλούς, όσα και να έχουν γραφτεί για εκείνους σε βιβλία ιστορίας,ψυχολογίας, λογοτεχνίας και επιστήμης. Δε πάει η συγκίνηση που προκάλεσαν οι λέξεις να διήρκεσε στιγμιαία. Το βιβλίο απλά τοποθετήθηκε στο ράφι της βιβλιοθήκης μας και η ζωή συνέχισε από εκεί ακριβώς που την αφήσαμε. Έχει άλλωσε πολλα ράφια η ζωή, πολλά που είτε την μεγαλώνουν, είτε την μικραίνουν και είτε την χρωματίζουν. Ζωντανή βιβλιοθήκη και η κυριολεξία πιο έντονη δεν μπορεί να γίνει. Πρόκειται για κινητές βιβλιοθήκες, που ιστορικά πρωταγωνίστησαν το 2000 στη Δανία και κατόπιν περιπλανήθηκε η ιδέα αυτή στο υπόλοιπο της γης μας. Στιγμή μας, το 2009 που έκανε πρεμιέρα στη χώρα μας. Γενικό κίνητρο η εξάλειψη του ρατσισμού, των στερεότυπωνκαι των προκαταλήψεων. Τα σημεία εδραίωσης της είναι μεταβλητά και ανακοινώνονται σεσυγκεκριμένες πλατφόρμες ενημέρωσης, από χάρτινες μέχρι και ηλεκτρονικές. Ωστόσο, το περιεχόμενο της δεν απαρτίζεται από χάρτινα βιβλία αλλά από ανθρώπους, εκείνους τους γκρι κυρίως. «Σταμπαρισμένοι» στην κοινωνία από ρεύματα ρατσισμού και φόβου για το διαφορετικό, τους βρίσκεις σε καθιστούς πλάι σε τραπεζάκια, έτοιμους με όλη τη θετική διάθεση τους να μοιραστούν την αλήθεια τους, όση δεν θα μπορέσουν ποτέ να αποτυπώσουν τα βιβλία.Η κοινωνία μας είναι ένα κράμα επιφάνειας και αλήθειας. Μια σύγχυση. Ο,τι δεν υπάρχει στην επιφάνεια είναι ψέμα, κάτι το οποίο έχει εμφιλοχωρήσει στο σκεπτικό των πολλών. Μια διαστρέβλωση της οποίας η αφετηρία κι ας είναι χρόνια πριν, πάντα θα ξεκινά από το υπερβολικό «εγώ». Και για πολύ καιρό έτσι το μαύρο χώμα τρώει τους λίγους…Ελα που σαν μιλήσεις μπουκωμένος με φαγητό σε έναν κωφό, απάντηση μη περιμένεις. Θα λουστεί από κρύο ιδρώτα, θα προσπαθήσει να κρατήσει μια απόσταση από σένα, θα ανασάνει και με γουρλωμένα μάτια θα σου ζητήσει ήρεμος φαινομενικά να το επαναλάβεις. Δείξε κάτι όμορφο σε έναν τυφλό να σου δώσει τη γνώμη του. «Μίλησε μου για αυτό και θα σου πω» θα σου πει.

Ρώτα έναν ομοφυλόφιλο πως ερωτεύεται. «Οπως εσύ, όταν ερωτευτούμε, θα ερωτευτούμε, δεν μας απασχολεί τίποτα άλλο μόνο ο άνθρωπος απέναντι μας με το πνεύμα και τη ψυχή του.»Πες σε έναν διπολικό να... χαλαρώσει. «Αραξε κι εσύ, το μυαλό μου είναι μια αχανής μαύρη τρύπα όπου κάτι που συναντώ μοιάζει μακριά και το κυνηγώ. Για αυτό και τέτοιο πάθος…» θα σου απαντήσει ενώ περπατά στο σχοινί μιας ανεξέλεγκτης κυκλοθυμίας.Πες σε έναν πρόσφυγα γυρίσει στη πατρίδα του. Πως όμως λες στους κοντινούς σου πως σπίτι είναι όπου σε αγαπούν και αγαπάς. Τραγικό, σκέψου το λίγο.Πιάσε και έναν καρκινοπαθή και ρώτα τον τις επιθυμίες του και αν δεν είχε μια τέτοια ασθένεια τι θα τον ρώταγες; Θα σου χαμογελάσει, βουρκωμένος. Ακου τη φωνή τους, δες τις αντανακλάσεις των ματιών τους, νιώσε το άγγιγμα τους. Δεν το λένε μελαγχολία για όσους δεν την αντέχουν. Καθρέφτισμα των ιστοριών τους το λένε, όπου κυριαρχεί ο πόνος αλλά κυρίως η θέληση για ζωή.Αυτή είναι η κεντρική αλήθεια που διδάσκει μια ζωντανή βιβλιοθήκη. Κανείς δεν γεννήθηκε προγραμματισμένος, αλλά ελεύθερος να γευτεί τη ζωή όπως εκείνος επιθυμεί. Κανείς δεν γεννήθηκε για να κρίνει αλλά ούτε και να κριθεί. Το μυστικό μιας αλληλεγγύης είναι να μοιράζεσαι. Οι γκρι άνθρωποι αυτό επιθυμούν. Πάνω από το εγώ τους, ακούν και μιλούν σεόποιον κάθεται στην απέναντι πλευρά τους τραπεζιού τους, το οποίο είναι το μοναδικό πουτους χωρίζει στην πραγματικότητα. Οι ιστορίες και οι εμπειρίες του καθενός θα περιπλανηθούν στα βάθη του «αναγνώστη» που σαν ήρθε ήταν φοβισμένος και απορημένος. Μια, αν όχι ομιλία, διαδραστική συζήτηση μέσα στα πλαίσια του δημοκρατικού διαλόγου θα ξετυλιχθεί. Ανταλλάσσουν τις σοφίες τους και τις αναμνήσεις τους, εκθέτοντας τους εαυτούς τους. Οι λέξεις αποκτούν μορφή, φωνή, συναίσθημα και αμεσότητα. Απογυμνώνονται στα μάτια της κοινωνίας για χάρη της ανθρωπιάς. Γιατί αν δεν το κάνεις εσύ τότε ποιός;! Για να βρεις έναν θησαυρό θα ανοίξεις πολλά κουτιά. Ανοιξε τα «γκρι» κουτιά…